ə çalışdığı qovluğu qocaya uzatdı. Üzdə bildirməsə də, ürəyində Əliyə minnətdar idi.
Əli:
- Yaxşı da mən gedim...- deyib, ayağa qalxanda Jalə pencəyinin qolundan ataca tutub, onu stuluna çəkdi – Ya da, getməyim?
Bu sualına cavab gəlməsə də, Jalənin üzündəki əsəbi ifadə Əliyə bəs edirdi. Gülümsəyərək yerinə əyləşdi. Amma elə həmin an ciddi ifadə alıb, dedi:
- Hə, harda qalmışdıq?

İclasdan çıxdıqlarında Jalə dərindən nəfəs aldı. (müəllif: Cəmilə Məmmədli) Bu rahatlamanı kimə borclu olduğunu bildiyindən, yanında yeriyən Əliyə tərəf döndü. Əli onun dayandığı görüb, özü də dayandı. Küçənin ortasında olduqlarından gözlərini ona dikib sözünü tez deməsini gözləyirdi. Jalə casərətini toplayıb:
- Mən istəsəm belə mənə kömək etdiyin üçün çox sağ ol...
- Nəysə, dəyməz. Gedək.
Əlinin onun sözlərini axıra kimi dinləməyib, maşınına tərəf tələsdi.
- Bir dəqiqə, söz deyirəm mən burda?.
- Of, şirkətdə deyərsən.
- Burda niyə deyə bilmirəm ki? Ha, deməli başqaların yanında deyib, lovğalanmağını izləməliyəm?!
Əli bu sözdən sonra arxaya dönüb. Jaləyə yaxınlaşdı. Ciddi tonda dedi:
- Bura küçədi. Küçənin ortasında danışsaq camaat nə fikirləşər? Qızsan sən, belə şeyləri məndən yaxşı bilməlisən.
- Camaatın nə fikirləşəcəyindən mənə nə?! – deyə qışqıran Jalə, Əlinin əllərindən tutdu – Mənə fərqi yoxdu. Necə yəni, mən niyə yaxşı bilməliyəm?! Sırf qızam deyə öz iş yoldaşımla söhbət edə bilmərəm?! Mütləq künc-bucağa gizlənməliyəm?! Sən də o axmaqların sözü ilə davranırsan hə?! onsuzda camaat nə deyər deyə....

Jalə sözünü bitirmədən susub başını aşağı saldı. Əsəbdən titrəyirdi.
- Jalə...
Öz adını eşidib başını qaldırdı. Əli ilk dəfə idi ki, onun adını tək çəkirdi. Təəccüb qarışıq həyacandan qızarıb, pıçıldadı:
- Birinci dəfədi adımı çəkirsən.
- Hə, bilirəm. Bu vəziyyətə "içi qurumuş”, "ifritə” getməz deyə düşündüm. Yəni...küçənin ortasında... əl-ələ...
Bu an Jalə hələ də Əlinin əlini tutduğunun fərqinə varıb, cəld geri çəkildi. Üzünü yana çevirib, tələm-tələsik dedi:
-