i yığdı...
*****

Jalə qapını anasının açdığını görüb gülümsədi. Sima xanımın yanağından öpüb, içəri girdi. Yenə... Nadir kişi ilə Yetər xanımın səsləri az qala küçənin başından eşidilirdi onsuzda.
- Necə yəni qoymayacan getsin?! Bəyəm öz başınasan?! Həm mən getdim da, noldu?!
- Getdin, getdin. Bari getməmişdən az da olsa adama oxşayırdın, ora gedəndə ifritəliyin tamamlandı!
- Həmişəki sözlərini niyə demirsən?! Evdə qaldın-filan? Gördün, mən deyirdim ki, uyğun adamı gözləyirəm. Axırki gəldi.
Nadir kişi bezgin-bezgin başını yelləyib:
- Bunun tayları nəvə toyu eləməyə hazırlaşır, bu isə... Bu yaşdan sonra eşq vurub başına!
Yetər xanı yenə ağzını açmaq istəyirdi ki, Jaləni görüb dayandı. Ona tərəf qaçıb, tələsik dedi:
- Jalə, bu daş dövründən qalma atana baxma. Gedəcəksən Almaniyaya əlbətdə. Lazımdı bu sənə.
- Almaniya?
- Hə, axı deyirdin bu iş alınmasa Almaniyaya gedəcəm. İndi də...
- Necə yəni xala? Işin alınmadığını hardan çıxar...

Jalə susdu. Unutmuşdu axı, bibisi müdiri ilə nişanlı idi.(müəllif: Cəmilə Məmmədli) Əlbətdəki o biləcəkdi. Başını aşağı salıb, otağına keçdi. Çarpayısına oturub gözlərini boşluğa dikdi. Əslində belə olacağını təxmin etmişdi. Axı Əli Rəşid bəyin qardaşı oğlu idi, işin ona verilməsi normal idi. Amma nə qədər eqoistcəsinə olsa da, bibisi ilə nişanlandığında daha ədalətli olacağını düşünmüşdü...
Səhər bütün gecə yatmamağın verdiyi yorğunluqla ağır-ağır ofisə tərəf addımlayırdı. Qapını açıb, içəri girmək istəyirdi ki, eşitdiyi bağırtılar onu dayanmağa məcbur etdi. Səslərdən birini tanıyırdı deyəsən, Rəşid bəy idi. Özünü saxlaya bilməyib, gizlicə içəri boylandı. Rəşid bəy Əliyə bəzi kağızları göstərib, qışqırırdı:
- Bu nədi adə?! Başın xarab olub sənin?! Burdakı səhvlərə bax! Ondansa o boş başından daha boş vərəq gətirəydin də! Hələ bir də şinəyir üzümə...
- Əlimdən gələn budu...
- Yox, deyil. – Rəşid bəy barmağını Əlinin üzünə doğru sallayıb dedi – Əlindən gələn bu deyil! O qız burdan getməsin, sən gedəsən deyə belə