eliyirsən!
Əli çiynini çəkib, üzüün yana çevirdi. Dilucu dedi:
- Nədən danışıdığnızı bilmirəm müdir...
- Sən...!

Rəşid bəy ona baxan Zeynəblə Elcanı görüb demək istədiklərini içində saxladı. Kağızları Əlinin üzünə tullayıb, əsəbi şəkildə otağına keçdi. Əli əyilib, yerdəki kağızları toplamaq istəyirdi ki, başının üstndə bir kölgənin dayandığını hiss etdi.
- Deməli dünənki o sirkdə buna görə idi?
Əli ayağa qalxıb:
- Nə?
- Belə eləməyinə ehtiyacım yoxdu! Iş mənə verilməyibsə, deməli yaxşı olmamışam! Sənin "fədakarlığına” ehtiyacım yoxdu!
- Səsin başıma düşdü. – deyən Əli, onun yanından ötüb keçmək istəyirdi ki, Jalə onun qolundan tutub saxladı.
- İkimiz də eyni şansa sahib idik. Yaxşı, əvvəl sənin müdirin qardaşı oğlu olman biraz haqsızlıq idi. Amma indi ikimizin də yaxınlığı eynidi. Ona görə də belə axmaq hərəkətlər etmə! Mən hər şeyi özüm bacarmaq istəyirəm, bir oğlanın arxasında gizlənərək yox!
Əli başını aşağı salıb susmuşdu. Tək kəlimə etmirdi.

- Zeynəəəb. Bax bu dəfə mütləq qəbul eləməlisən təklifi. Da bil, mən müdir oğluyam. Yaraşıqlı, uzun, həm də müdir oğlu birini rədd eləmək olar? Amma müdir olmayacam...
Elcanın bu vəziyətə heç uymayan sözləri hamının ona baxmasına səbəb oldu. Helə Zeynəb başını bulayıb, "heç hənanın yeridi?” deyə pıçıldadı. Bunlar isə Elcanın vecinə deyildi deyəsən. Çiynini çəkib, qaldığı yerdən sözünə davam etdi:
- Çünki bu şirkət təkcə atama məxsus deyil...

Əli cəld onun qolundan tutub, özünə tərəf çəkdi. Qəzəblə gözlərinə baxıb, dişləri arasında fısıldadı:
- Sus...!
Onun isə susmağa niyyəti yox idi. Böyük bir gülümsəmə ilə Əliyə baxıb, yenidən Zeynəbə döndü:
- Əmimlə ortaqdı. Atam daha yaxşı işi bildiyindən başa o keçib. Amma mən atam qədər yaxşı deyiləm. Burda atamın burundan "fırt” eləyib, düşən biri var... – Elcan onun ağzını tutmağa çalışan Əlidən qurtularaq – Bəsdi də əmi oğlu, hamı bilirki sən atamın selekopyasısan. Ha aha ha! Hə, harda qalmışdım...
- Kəs səsini! Sənin bu qız dərdin öldürəcək bir gün