eliyirsen!
Eli çiynini çekib, üzüün yana çevirdi. Dilucu dedi:
- Neden danışıdığnızı bilmirem müdir...
- Sen...!

Reşid bey ona baxan Zeyneble Elcanı görüb demek istediklerini içinde saxladı. Kağızları Elinin üzüne tullayıb, esebi şekilde otağına keçdi. Eli eyilib, yerdeki kağızları toplamaq isteyirdi ki, başının üstnde bir kölgenin dayandığını hiss etdi.
- Demeli dünenki o sirkde buna göre idi?
Eli ayağa qalxıb:
- Ne?
- Bele elemeyine ehtiyacım yoxdu! Iş mene verilmeyibse, demeli yaxşı olmamışam! Senin "fedakarlığına” ehtiyacım yoxdu!
- Sesin başıma düşdü. – deyen Eli, onun yanından ötüb keçmek isteyirdi ki, Jale onun qolundan tutub saxladı.
- İkimiz de eyni şansa sahib idik. Yaxşı, evvel senin müdirin qardaşı oğlu olman biraz haqsızlıq idi. Amma indi ikimizin de yaxınlığı eynidi. Ona göre de bele axmaq hereketler etme! Men her şeyi özüm bacarmaq isteyirem, bir oğlanın arxasında gizlenerek yox!
Eli başını aşağı salıb susmuşdu. Tek kelime etmirdi.

- Zeyneeeb. Bax bu defe mütleq qebul elemelisen teklifi. Da bil, men müdir oğluyam. Yaraşıqlı, uzun, hem de müdir oğlu birini redd elemek olar? Amma müdir olmayacam...
Elcanın bu veziyete heç uymayan sözleri hamının ona baxmasına sebeb oldu. Hele Zeyneb başını bulayıb, "heç henanın yeridi?” deye pıçıldadı. Bunlar ise Elcanın vecine deyildi deyesen. Çiynini çekib, qaldığı yerden sözüne davam etdi:
- Çünki bu şirket tekce atama mexsus deyil...

Eli celd onun qolundan tutub, özüne teref çekdi. Qezeble gözlerine baxıb, dişleri arasında fısıldadı:
- Sus...!
Onun ise susmağa niyyeti yox idi. Böyük bir gülümseme ile Eliye baxıb, yeniden Zeynebe döndü:
- Emimle ortaqdı. Atam daha yaxşı işi bildiyinden başa o keçib. Amma men atam qeder yaxşı deyilem. Burda atamın burundan "fırt” eleyib, düşen biri var... – Elcan onun ağzını tutmağa çalışan Eliden qurtularaq – Besdi de emi oğlu, hamı bilirki sen atamın selekopyasısan. Ha aha ha! He, harda qalmışdım...
- Kes sesini! Senin bu qız derdin öldürecek bir gün

<< 1 2 3 [4] 5 >>