Əhməd yanımda... "Yox, bu belə olmayacaq." dedim. "Ən yaxşısı, sabah bütün günümü qardaşıma ayırım, onu səssizcə izləyim." dedim.
Səhər olmuşdu. Mən, erkən qalxdığım üçün, anama, "Mən, saat 10 kimi dönərəm." deyib çıxdım. Əhməd də oyanmışdı. Mənə candan yaxın olan qardaşım, indi çox uzaq idi. Yanıma belə gəlmədi. Tam çıxarkən, "Gecə, yaxşı yatdınmı?" dedi. Diksinmişdim. Ona baxmadan dərhal çıxdım və kafeyə getdim.
Saat 10a gəlincə evə sürətli addımlarla çatdım. Səssizcə mətbəxə girdim, çünki oradan qardaşımın otağı görünürdü. Məni görməsin deyə, daha əvvəldən mətbəxin pərdələrini möhkəm-möhkəm örtmüşdüm. Yalnız kiçicik bir dəlik qalacaq şəkildə buraxdım, otağı tamamilə görər bir halda idi. Qardaşım, otaqda idi və tək başına divana oturmuş, dizlərini ovurdu. Sonra birdən dayandı. Mənim də qanım sanki cekilir kimi hiss etməyə başladım. Sonra birdən göz gözə gəldik. Aman Allahım! O balaca dəlikdən baxdığımı hiss etmişdi.
Dəli oldum. Otağına girdim. Anam da gəldi. "Burda nə baş verir" dedim, heç bir reaksiya yox. Ona toxununca, sərt oldugunu hiss etdim. Anama, "Ana, qaç!" dediyim anda, əlimi elə bir tutdu ki, qırılır sandım. Sonra xırıltılı bir səslə, "Səni öldürəcəm!" dedi və yerə yıxıldı. Yellənirdi ya da titrəmə kimi bir şey idi. Səsi dəyişmişdi. Qışqırıq idimi yoxsa xırıltımı, anlaya bilməmişdim. Anam qardaşıma yaxınlaşdı. "Əhməd, oglum, Əhmədim!" Mən, donmuş kimiydim. Sanki ayaqda eləcə qalmışdım. Anam mənə, "Oğlum, tut, özünə zərər verəcək" deyə bağırdıgında özümə gəldim. Anamla belə tuta bilmirdik qardaşımı. Sonra birdən dayandı. Kilitlənmişdi elə bil. Başı geriyə düşmüş, gözləri çevrilmiş kimi idi. Barmaqları dönmüş, qırılmış kimi dayanırdılar. Bir nöqtəyə baxırdı. Anam, "Toxunma!" dedi və dua oxumağa başladı. O vaxt bir dəftər fərq etdim. Əlimə aldım. İçini açdım dəyişik bir yazı stili ilə bir şey yazılı olduğunu gördüm. Sonra, insana aid ola bilməyəcək bir səslə Əhməd mənə birdən, "Əsla toxunma" deyə qışqırdı. Dəftər, əlimdən düşdü. Qorxmuşdum. Mənə