Ehmed yanımda... "Yox, bu bele olmayacaq." dedim. "En yaxşısı, sabah bütün günümü qardaşıma ayırım, onu sessizce izleyim." dedim.
Seher olmuşdu. Men, erken qalxdığım üçün, anama, "Men, saat 10 kimi dönerem." deyib çıxdım. Ehmed de oyanmışdı. Mene candan yaxın olan qardaşım, indi çox uzaq idi. Yanıma bele gelmedi. Tam çıxarken, "Gece, yaxşı yatdınmı?" dedi. Diksinmişdim. Ona baxmadan derhal çıxdım ve kafeye getdim.
Saat 10a gelince eve süretli addımlarla çatdım. Sessizce metbexe girdim, çünki oradan qardaşımın otağı görünürdü. Meni görmesin deye, daha evvelden metbexin perdelerini möhkem-möhkem örtmüşdüm. Yalnız kiçicik bir delik qalacaq şekilde buraxdım, otağı tamamile görer bir halda idi. Qardaşım, otaqda idi ve tek başına divana oturmuş, dizlerini ovurdu. Sonra birden dayandı. Menim de qanım sanki cekilir kimi hiss etmeye başladım. Sonra birden göz göze geldik. Aman Allahım! O balaca delikden baxdığımı hiss etmişdi.
Deli oldum. Otağına girdim. Anam da geldi. "Burda ne baş verir" dedim, heç bir reaksiya yox. Ona toxununca, sert oldugunu hiss etdim. Anama, "Ana, qaç!" dediyim anda, elimi ele bir tutdu ki, qırılır sandım. Sonra xırıltılı bir sesle, "Seni öldürecem!" dedi ve yere yıxıldı. Yellenirdi ya da titreme kimi bir şey idi. Sesi deyişmişdi. Qışqırıq idimi yoxsa xırıltımı, anlaya bilmemişdim. Anam qardaşıma yaxınlaşdı. "Ehmed, oglum, Ehmedim!" Men, donmuş kimiydim. Sanki ayaqda elece qalmışdım. Anam mene, "Oğlum, tut, özüne zerer verecek" deye bağırdıgında özüme geldim. Anamla bele tuta bilmirdik qardaşımı. Sonra birden dayandı. Kilitlenmişdi ele bil. Başı geriye düşmüş, gözleri çevrilmiş kimi idi. Barmaqları dönmüş, qırılmış kimi dayanırdılar. Bir nöqteye baxırdı. Anam, "Toxunma!" dedi ve dua oxumağa başladı. O vaxt bir defter ferq etdim. Elime aldım. İçini açdım deyişik bir yazı stili ile bir şey yazılı olduğunu gördüm. Sonra, insana aid ola bilmeyecek bir sesle Ehmed mene birden, "Esla toxunma" deye qışqırdı. Defter, elimden düşdü. Qorxmuşdum. Mene

<< 1 [2] 3 >>