Anamla mən şok içindəydik. "Nə edə bilərik" deyə düşünməyə başladıq.
- Atama deyək, dedim.
- Onun inancı yox ki, inanmaz.
- Ana, inanmır, bəs, bu nə?!
- Bəlkə, mollaya göstərək?
- Amma birinci atama deyək.
Dəli olacaqdım.
Sonra qardaşım, ayıldı, "qardaş, ay ana..." deməyə başladı.
- Əhmədim, canım qardaşım. Nə olur sənə? Nə olar söylə.
- Qardaş, mən yataqda deyil idimmi? Nə işim var burada? Mənə nə olmuş ki?
- Xatırlamırsanmı?
- Xeyr, anam niyə ağlayır, niyə qardaş?"
- Hər şey yaxşı olacaq.
- Susamışam bərk, qardaş.
O sırada qapı səsi eşidildi. Atam gəlmişdi.
O gecə atamla danışmağa qərar verdik. Qəribə olan şey, Əhməd heç bir zaman atamın yanında belə olmurdu. Çox normal idi. O gecə, atam viskisini içirdi, xəstə hesabatlarını araşdırırdı. Qapını döydüm, yanına girdim.
- Nə oldu, Murad?
- Əhməd...
Bir dəfə nəfəs alıb verdim. Atamla sakit danışmaq istəyirdim. Yaşım 25 olmasına baxmayaraq, hələ də ondan çəkinirdim.
- Səninlə bir şey danışmaq istəyirəm.
- İndi olmaz. Əhəmiyyətli bir əməliyyatım var sabahısı gün. Hesabatları araşdırmam gərək.
- Lütfən ata, yalnız dinlə. Çox əhəmiyyətli...
- Yaxşı, amma qısa kəs.
Atam, sakit idi. Bugünkü bütün olan-bitəni izah etdim. Məni sakit şəkildə dinlədi. Sonra birdən:
- Yox bir, mən elə şeylərə inanmam! Bəsdi, bu qədər yetər! Çıx çölə, işim var.
Çox əsəbiləşmişdim. Tam qapıya yönəlmişdim ki, Əhmədin otağından qorxunc bir qışqırıq yüksəldi. Evin işıqları gedib gəlirdi. Ev, sanki yerindən tərpənirdi. Dönüb atama baxdım:
- Buyur ata, açıqla bu hadisəni.
- Pis bir yuxu görmüşdür.
- Yaxşı, işıqlar niyə gedib gəldi?
- Bu qədər axmaq olma. 21ci əsrdə yaşayırıq, normal hal.
- Bəs bu titrəyişlər?
- Zəif zəlzələdir, ya da külək güclənib
Hər hadisəyə bir izah tapırdı. Əhmədin otağına yaxınlaşdıqda, açıq olan qapı birdən bağlandı və içəridən kilidləndi. Atam, "Nələr olur belə!" dedi. Sonra qardaşımın qışqırıqları otaqdan yüksəlməyə başladı. Mənə, "Qapını qır!" dedi. "Qır bu qapını, nə baxırsan!"