Anamla men şok içindeydik. "Ne ede bilerik" deye düşünmeye başladıq.
- Atama deyek, dedim.
- Onun inancı yox ki, inanmaz.
- Ana, inanmır, bes, bu ne?!
- Belke, mollaya gösterek?
- Amma birinci atama deyek.
Deli olacaqdım.
Sonra qardaşım, ayıldı, "qardaş, ay ana..." demeye başladı.
- Ehmedim, canım qardaşım. Ne olur sene? Ne olar söyle.
- Qardaş, men yataqda deyil idimmi? Ne işim var burada? Mene ne olmuş ki?
- Xatırlamırsanmı?
- Xeyr, anam niye ağlayır, niye qardaş?"
- Her şey yaxşı olacaq.
- Susamışam berk, qardaş.
O sırada qapı sesi eşidildi. Atam gelmişdi.
O gece atamla danışmağa qerar verdik. Qeribe olan şey, Ehmed heç bir zaman atamın yanında bele olmurdu. Çox normal idi. O gece, atam viskisini içirdi, xeste hesabatlarını araşdırırdı. Qapını döydüm, yanına girdim.
- Ne oldu, Murad?
- Ehmed...
Bir defe nefes alıb verdim. Atamla sakit danışmaq isteyirdim. Yaşım 25 olmasına baxmayaraq, hele de ondan çekinirdim.
- Seninle bir şey danışmaq isteyirem.
- İndi olmaz. Ehemiyyetli bir emeliyyatım var sabahısı gün. Hesabatları araşdırmam gerek.
- Lütfen ata, yalnız dinle. Çox ehemiyyetli...
- Yaxşı, amma qısa kes.
Atam, sakit idi. Bugünkü bütün olan-biteni izah etdim. Meni sakit şekilde dinledi. Sonra birden:
- Yox bir, men ele şeylere inanmam! Besdi, bu qeder yeter! Çıx çöle, işim var.
Çox esebileşmişdim. Tam qapıya yönelmişdim ki, Ehmedin otağından qorxunc bir qışqırıq yükseldi. Evin işıqları gedib gelirdi. Ev, sanki yerinden terpenirdi. Dönüb atama baxdım:
- Buyur ata, açıqla bu hadiseni.
- Pis bir yuxu görmüşdür.
- Yaxşı, işıqlar niye gedib geldi?
- Bu qeder axmaq olma. 21ci esrde yaşayırıq, normal hal.
- Bes bu titreyişler?
- Zeif zelzeledir, ya da külek güclenib
Her hadiseye bir izah tapırdı. Ehmedin otağına yaxınlaşdıqda, açıq olan qapı birden bağlandı ve içeriden kilidlendi. Atam, "Neler olur bele!" dedi. Sonra qardaşımın qışqırıqları otaqdan yükselmeye başladı. Mene, "Qapını qır!" dedi. "Qır bu qapını, ne baxırsan!" Qapını

[1] 2 >>