- Ehmedim, canım qardaşım. Ne olur sene?
- Qardaş, mene bir şeymi olur?
Unutmuş kimi idi.
- Yox, bir şey yox"
- Onda gecdi, gel, yataq.
Qardaşımı qoynuma götürerek:
- Hanı, mene her şeyi izah edecekdin?
- Sene her şeyi söylemek isteyerem, amma söylesem meni öldürecekler.
- Kim onlar, kim?
- Ne olar, Murad, meni mecbur etme.
- Ne elemisen, müsellet olublar sene?
- Heç bir şey, evvelce yuxularımda görürdüm, sonra getdikce axşamlar gözüme görsenmeye başladılar.
Bu sözlerden sonra qardaşımın nece titrediyini gördüm, qorxmuşdu uşaq, bunlar üçün çox balaca idi o, hissleri tab getirmirdi buna. Çox da üzerine getmedim, yatmasını istedim sadece “her şey yaxşı olacaq”.
Yatmadan evvel mektebde öyrendiyim duanı oxudum. "Ah!" dedim. "Niye daha evvel anamı dinleyib Quran öyrenmedim ki!" deye içimden keçirdim. Qardaşım, yatmışdı. Mense hele de düşünürdüm. Bir ara gözümü bağladım. Otaqda sanki yüngül bir külek esdiyini hiss etdim. Qorxuya qapılıb derhal sağa sola diqqetle baxdım. Qardaşımın günorta işare etiyi pencere terefe baxdım. Bir görüntü yarandı, Sonra yox oldu. Meni de qorxudub ele keçirmek isteyirdiler sanki, özümü ele aldım, qorxmamağa çalışırdım. Otaq sessiz idi. Gözümü bağladım. Sonra qapının açıldığını hiss etdim. Qapı istiqametine baxdım. Qapı, heqiqeten de açıq idi. Hetta hereket etdiyini de gördüm. Qapının qarşısında qara kölgeye oxşar bir görüntü daha yarandı. Dua oxumağa basladım. Qorxmayacaqdım, çünki gücü, qüdreti sonsuz olana (Allaha) sığınmışdım. Tekrar gözümü yumdum. Ayaq terefimde bir ağırlıq hiss etdim. Sanki yatağa biri çıxmışdı. Yavaş-yavaş sineme doğru çıxırdı. Amma qorxmayacaqdım. Sonra bedenimi sıxışdırdığını hiss etdim. Gözümü açdım. Ve... Qardaşımla göz-göze geldik. Aman Allahım, qorxmamaq mümkün deyildi, o gözler, xırıltılar. Qardaşım ola bilmezdi bu, ele keçirmişdiler onu. "Senden deyil, seni yaradandan qorxaram." dedim. Bunu deyince ağırlıq sanki daha da artdı. İçimden, "Ne olar, ana gel, gel" deye ağlamaya basladım. Beli,

[1] 2 >>

_charli [OFF] (17.12.2014 / 15:51)
Qorxdum