- Əhmədim, canım qardaşım. Nə olur sənə?
- Qardaş, mənə bir şeymi olur?
Unutmuş kimi idi.
- Yox, bir şey yox"
- Onda gecdi, gəl, yataq.
Qardaşımı qoynuma götürərək:
- Hanı, mənə hər şeyi izah edəcəkdin?
- Sənə hər şeyi söyləmək istəyərəm, amma söyləsəm məni öldürəcəklər.
- Kim onlar, kim?
- Nə olar, Murad, məni məcbur etmə.
- Nə eləmisən, müsəllət olublar sənə?
- Heç bir şey, əvvəlcə yuxularımda görürdüm, sonra getdikcə axşamlar gözümə görsənməyə başladılar.
Bu sözlərdən sonra qardaşımın necə titrədiyini gördüm, qorxmuşdu uşaq, bunlar üçün çox balaca idi o, hissləri tab gətirmirdi buna. Çox da üzərinə getmədim, yatmasını istədim sadəcə “hər şey yaxşı olacaq”.
Yatmadan əvvəl məktəbdə öyrəndiyim duanı oxudum. "Ah!" dedim. "Niyə daha əvvəl anamı dinləyib Quran öyrənmədim ki!" deyə içimdən keçirdim. Qardaşım, yatmışdı. Mənsə hələ də düşünürdüm. Bir ara gözümü bağladım. Otaqda sanki yüngül bir külək əsdiyini hiss etdim. Qorxuya qapılıb dərhal sağa sola diqqətlə baxdım. Qardaşımın günorta işarə etiyi pəncərə tərəfə baxdım. Bir görüntü yarandı, Sonra yox oldu. Məni də qorxudub ələ keçirmək istəyirdilər sanki, özümü ələ aldım, qorxmamağa çalışırdım. Otaq səssiz idi. Gözümü bağladım. Sonra qapının açıldığını hiss etdim. Qapı istiqamətinə baxdım. Qapı, həqiqətən də açıq idi. Hətta hərəkət etdiyini də gördüm. Qapının qarşısında qara kölgəyə oxşar bir görüntü daha yarandı. Dua oxumağa basladım. Qorxmayacaqdım, çünki gücü, qüdrəti sonsuz olana (Allaha) sığınmışdım. Təkrar gözümü yumdum. Ayaq tərəfimdə bir ağırlıq hiss etdim. Sanki yatağa biri çıxmışdı. Yavaş-yavaş sinəmə doğru çıxırdı. Amma qorxmayacaqdım. Sonra bədənimi sıxışdırdığını hiss etdim. Gözümü açdım. Və... Qardaşımla göz-gözə gəldik. Aman Allahım, qorxmamaq mümkün deyildi, o gözlər, xırıltılar. Qardaşım ola bilməzdi bu, ələ keçirmişdilər onu. "Səndən deyil, səni yaradandan qorxaram." dedim. Bunu dəyincə ağırlıq sanki daha da artdı. İçimdən, "Nə olar, ana gəl, gəl" deyə ağlamaya basladım. Bəli,