içimdən ağlayırdım. Birdən ağırlıq itdi. Başmı qaldırdım ki, anam.
- Ana, ana! Yaxşı ki gəldin.
Anamda isə heç bir səs yox idi.
- Ana!..
- Oğlum, sən istəsən otağına keç. Mən, qardaşınla qalaram. (qəribə bir səs tonu və xırıltılı, yuxudan qalxmış, səsi tam açılmayıb deyə düşündüm, amma...)
- Yox, mən qalaram.
- Oglum! Dərhal qalx!"
- Nəsən sən? Kimsən, hə?!
Səs çıxarmadı. Eləcə baxırdı gözümün içinə, çox qəribə idi, baxışları ilə məni gipnoz edirdi sanki. Gözüm ayaqlarına sataşdı, tərs idi. Şeytan idi bu, anamın cildinə girmişdi. Gözlərimi yumdum, tir-tir əsirdim qorxumdan. Dua oxumağa başladım. Sonra necə oldu anlamadım, bir şəkildə itdi. Qardaşımı o gecə tək buraxmamam lazım olduğunu anlamışdım. Nə etməm lazım olduğunu düşünərkən yatıb qalmışdım. Çox qəribə bir yuxu gördüm.. Yuxumda, uzun qaranlıq bir koridorda gedirdim. Sonra önümdə Əhmədin olduğunu fərq etdim. Ona doğru qaçdıqca, o uzaqlaşırdı. "Əhməd, dayan! Əhməd, dayan qardaşım!" deyə qışqırırdım. O, "Qardaş, kömək et, qardaş" deyə birdən itdi. Mən daha sürətli qaçmağa başladım. Çata bilməyəcəyimi anlayınca dayandım. İçimdən bir şey "Geriyə dön!" deyirdi. "Geriyə dön..." Təngnəfəs idim. Dönüncə Əhməd birdən boğazıma sarıldı. Sıxırdı. Boğulurdum. Gözlərimi açdığımda Əhmədin məni həqiqətən də boğduğunu və anamın məni hıçqırıqlar içində qurtarmağa çalışdığını gördüm, Əhmədi üstümdən atdım. Mənə baxaraq gülürdü. "Səni boğacağamı söyləmişdim, öldürəcəm səni" deyə gülürdü. Səhərə yaxın idi, hava tam açılmamışdı. Divara doğru dönərək divarı dırnaqları ilə qaşımağa başladı. Bunu görüncə üstünə atladım. Anama, "Onu yatağa bağlayaq." dedim. Anamla qardaşımı yatağa bağladıq. Qardaşım dəli oldu sanki. Mənə, "Murdar homo, murdar. Əl çəkin, mollanı gətirmə, əsla! Yoxsa səni öldürərəm" deyirdi. Necə anlamışdı