dəyişmişdi. Atanın isə heç bir şey vecinə deyildi. Hər gün eyni vəziyyət. Ta ki, o gecəyə qədər. Səhər yatağında ölü tapılan kişini ilk olaraq arvadı öldürdü deyə düşünülsə də, bir iz tapa bilmədilər. Çünki, kişi infakt keçirmişdi. Əl ayaqları əyilmiş, ağzı, gözləri açıq bir şəkildə qalmışdı. Yoldaşını isə bir neçə gün sonra dənizdən tapdılar, intihar etmişdi. Ev isə o gündən sonra boş qaldı. Bir neçə ildən sonra ev hərraca çıxarıldı və satıldı. Qoca molla sözünü bitirəndən sonra mənə:
- Sən, Quran bilərsənmi?
- Xeyr.
- Ya sən xala?
Anam:
- Bir az...
Mənə dönərək:
- Niyə öyrənmədin?
Cavab verə bilmədim. "
- Xeyr və şərin Allahdan gəldiyini bilirsənmi?
- Bəli.
- Atanın inancı necə?
- Yox, demək olar ki...
- Sizin zəif tərəfiniz bu. Burdan üç gün içində daşının, yoxsa ailənizdən biri zərər görəcək.
- Nə? Daşınmaqmı? Atama bunu necə qəbul etdirərəm?
- Bu, məni maraqlandırmaz.
Qapıya doğru yönəldi və gedərkən "həmən cinlər hələ də burdadılar, ev lənətlidi" dedi.
Qardaşım da özünə gəlmişdi, atamı çətinliklə də olsa razı saldıq. Həm də tam da üçüncü gündə. Və o evdən daşındıq. Aradan üç il keçmişdi. Bir gün, o məhəlləyə işim düşmüşdü. getdiyimdə, "Evə də baxım" dedim. Bağça qapısına kilit vurulmuşdu və "İçəri girmək təhlükəli və qadağandır" deyə bir yazı asılı idi. Ev, sanki məni cagırırdı. Arxama baxmadan dönüb getdim və bir daha o evə, hətta o evin olduğu məhələyə belə