qopardaraq nənəmə baxdı.Zəngi qəbul edib bir kəlmə deməsi yetərli oldu ki, atamı anlayaq.
-Ramil?!...
İlahi!Ramil əmi, 6 ilə yaxındır...
Nənəm sanki illərin yuxuusndan ayılıbmış kimi stola dayaq verib ayağa qalxa bildi.
-Nə olub ona?!
Atam Ramil əmini diqqətlə dinlədikdən sonra tələm-tələsik cavabladı.
-Gəlirəm, Ramil, gəlirəm,- həyəcanla deyib zəngi sonlandırdı.
-Nə olub soruşdum!-nənəm səsini qaldırdı.
-Zərifə xanım, xahiş edirəm, səs tonunuzu azaldın..
Anam həyəcanla gəlib atamın yanında duraraq nənəmə qəzəbli baxış atdı.Atam dərindən nəfəs alaraq stulun başına keçirtdiyi pencəyi geyinib ara vermədən dedi:
-Faiq xəstəxanaya düşüb.İşə gedərkən avtomobillə toqquşub...
Davamını eşidə bilmədim.Stula çökəndə gözlərimin dolub daşmağa başladı.Atamla anam tələm-tələsik, ildırım sürətilə evdən çıxıb getdikdən sonra qardaşımın kinayəli sözünə özümə qayıda bildim.
-Razı qaldın?!-nənəmə ünvannlanmışdı.-Deyəsən sənin istədiyin bu idi, nənəcan,-kinayənin duzu artdı.
Nənəm susmuşdu.Sadəcə susmamışdı, ətrafdan təcrid olunmuşdu sanki.Gözləri batdıqca batırdı, çökdükcə çökürdü.Nəfəs alıb-almadığı bilinmirdi.
Mən özümdə güc tapıb evdən çıxmaq istəyərkən nənəmin sözünə ayaq saxlamağa məcbur oldum.
-Mən...peşmanam...
Artıq çox gecdir, çox..!
Binadan çıxmağa imkan tapmışdım ki, qarşımı maşın kəsdi.Dalğınlıqdan özümə necə gəldimsə qarşımda Orxanı gördüm.Narahatçılıqla üzümü əlləri arasına alaraq gözlərimə baxdı.
-Nə olub sənə?
-U..zaq...la..şaq,-qırı-qı rıq dedim.
-Yaxşı, gəl,-deyib maşının qapısını açdı.
Maşın bir az yol getmişdi ki, soruşmağa qərar verdi.
-Nərmin, nə baş verib?!-səsi sakit idi.
Mən başımı şüşəyə dayayan kimi yanaqlarım islanmağa başladı.
-Bilmirəm, Orxan, bilmirəm...
Orxan maşını kəskin sürətlə yolun kənarına çəkib barmaqları ilə damcıları qurulamağa başladı.
-Nərmin, belə etmə...Nəsə olub ki, ağlayırsan...
Cavablandırmağa gücüm qalmadığından onun qollarına sığındım.Orxan məni bərk qucaqlayıb saçlarıma sığal çəkirdi.
-Sakitləş...
...İş