Hər ikimiz maşında əyləşib bir-birimizə baxırdıq.Təbəssüm əskik olmurdu.Əlini yanağıma toxundurdu.
-Yaxşı ki, varsan, Nərmin,-deyib alnını alnıma dirədi.
Gözlərinə baxıb mən də əlimlə onun yanağını sığalamağa başladım.
-Sən də..Yaxşı ki, sən də varsan..
Küçənin qaranlığa bürünməsi və ətrafda ins-cinsin gözə-görünməməsi bizim xeyrimizə idi.
-Nə vaxt?!
-Nə?!-anlamayaraq ona baxdım.
-Nə vaxt gəlim?!!
-Nə vaxt istəsən,-deyib qolumdakı saata baxdım.-Mən getməliyəm...
Əlimi öpüb gözlərimə nüfuz elədi.İlahi! O anı sözlə ifadə edə bilmirəm...
...Səhər oyanan kimi Orxan gəlib durdu gözlərimin qabağında.Axmaq təbəsümlə yerimdən qalxdım.Geyinib-keçindikdə n sonra makiyajımı tamamlayıb zala keçdim.Anama kömək edib ikimiz də masa arxasına keçdik.Atamla qardaşım öz aralarında nəsə qızğın söhbət edirdilər.Nənəm isə fikirli görünürdü.Anam soyuqqanlılığını bir kənara atıb narahat səslə soruşdu:
-Nəsə olub?
Nənəm gözlərini qaldırıb anamla mənə baxdı.Atamla qardaşım da söhbətlərini yarımçıq kəsib baxışlarını nənəmə zillədilər.
-Heç...Fikiləşirəm sadəcə...
-Nə haqqında?!...
-Qızımla nəvəmin həyatı...
Yenə xalamla xalamqızının həyatı gəldi ortaya.Bircə diskussiya obyektinə çevrilməsin.
-Ana, başlama yenə!-anamın səsi əsəbdən titrəməyə başladı.
-Mən səhv elədim, indi başa düşürəm,-peşmançılıqla etiraf etdi.
-Çox gec başa düşdün, ana, çox gec,-anamın gözləri dolurdu yavaş-yavaş.-Sonrakı peşmançılıq isə fayda vermir...Faiqə nə böhtanlar atdın, halbuki onun günahı yox idi bu evlilikdə, bacardığı qədər bacıma hörmətini əsirgəmədi.Onun nə günahı vardı, hə?! Bədbətxlərin bədbəxti idi yazıq, görürdüm axı, gözlərindən görürdüm ki, bu evlilik zordur...
Anam sözlərini güclə bitirib ayağa qalxdı.Nənəmə təəssüf dolu baxış atıb otağına addımladı.Atam narahat olub onun ardınca getmək istəyirdi .Elə təzəcə ayağa qalxmışdı ki, telefonu zəng çaldı.Onun necə təəccübləndiyini görüb qardaşım da ayağa qalxdı.
-Ata, nə oldu sənə birdən? Kimdir zəng edən?
Gözlərini ekrandan zorla