Mən ofisin binasından çıxmağa çalışırdım ki, möhkəm əl mənim qolumdaan yapışb özünə tərəf çəkdi.Üz-üzə, göz-gözə, nəfəs-nəfəsə.
-Nərmin, hara qaçırsan?-narahatçlıqla soruşdu.
-Sənin işin var, narahat etməyim,-deyib ondan xilas etməyə çalışdım.
Orxan gülümsünüb məni özünə daha da bərk sıxdı.
-Burax məni,-asta səslə dedim.
-Niyə?!
-Görən olar...
-Sən heç vaxt "Qohum-qonşu nə deyər?!” prinsipi ilə yaşamamısan.Ona görə də nə özünü, nə də məni aldat.-Bir anlıq susub gözlərimə baxdı.- Mənim gözüm səndən başqasını görmür, Nərmin...
Axşama böyük həvəslə hazırlaşırdım.Orxan məni şam yeməyinə dəvət eləmişdi.Mən olan-qalan ziyafət geyimlərini əynimə keçirdib bir-bir baxış keçiridim.Anam mənə böyük həvəslə kömək edirdi, nənəm bir kənarda əyləşərək bizi izləyirdi, arabir dodaqlarında kədərli təbəsssüm peyda olurdu.
Və nəhayət birini seçib geyindim.Bədənə kip yapışan, dizdən azacıq yuxarı, qolları üzün, kürək tərəfi isə azacıq açıq idi.Ona uyğun ayaqqabı ilə klatç seçdim.Anam məni əyləşdirib makiyaj tətbiq etməyə başladı.Aksesuarlarımı taxıb güzgü qarşısına keçdim.Saçlarımı açıq qoymuşdum...
...Budur, onun məni dəvət etdiyi restoranın içinə ayaq basıram.İşıqlar əvəzinə ətirli şamlar yanrdı.Yerlərə qızılgül ləçəkləri döşənmişdi.Klassik musiqi səslənirdi.Salona girəndə gözlərim yaşardı.Orxan sırf mənə görə restoranə boşladıb mənə möhtəşəm gecə verirdi.Əynində çins şalvar, köynək, pencək həmahənglik təşkil edərək onun xarizmasını birə beş artırırdı.Yaxnlaşıb əlimi qaldıraraq öpdü.Yanağıma sığal çəkib gözlərimə baxdı.
-Ağlama,-xırıltılı səslə dedi.-Bu gözlərə ağlamaq yaraşmır...
Gülümsünüb onun boynunu qucaqladım.Orxan əllərini belimə dolayıb məni özünə daha da bərk sıxdı.
-Sənə görə hər şey edərəm, Nərmin, unutma...
Diqqətlə onun üz cizgilərinə nəzər saldım.Onu tanıdıqca özümü də kəşf edirdim...
Yüngül şam yeməyinin dadına baxa-baxa gözlərimiz bir-birimizə kilidlənmişdi.Proiqrıvatel ə qoyulan vals...Mənim ən çox dinlədiyim Behtoven...
-Orxan, bütün bunları necə