Men ofisin binasından çıxmağa çalışırdım ki, möhkem el menim qolumdaan yapışb özüne teref çekdi.Üz-üze, göz-göze, nefes-nefese.
-Nermin, hara qaçırsan?-narahatçlıqla soruşdu.
-Senin işin var, narahat etmeyim,-deyib ondan xilas etmeye çalışdım.
Orxan gülümsünüb meni özüne daha da berk sıxdı.
-Burax meni,-asta sesle dedim.
-Niye?!
-Gören olar...
-Sen heç vaxt "Qohum-qonşu ne deyer?!” prinsipi ile yaşamamısan.Ona göre de ne özünü, ne de meni aldat.-Bir anlıq susub gözlerime baxdı.- Menim gözüm senden başqasını görmür, Nermin...
Axşama böyük hevesle hazırlaşırdım.Orxan meni şam yemeyine devet elemişdi.Men olan-qalan ziyafet geyimlerini eynime keçirdib bir-bir baxış keçiridim.Anam mene böyük hevesle kömek edirdi, nenem bir kenarda eyleşerek bizi izleyirdi, arabir dodaqlarında kederli tebesssüm peyda olurdu.
Ve nehayet birini seçib geyindim.Bedene kip yapışan, dizden azacıq yuxarı, qolları üzün, kürek terefi ise azacıq açıq idi.Ona uyğun ayaqqabı ile klatç seçdim.Anam meni eyleşdirib makiyaj tetbiq etmeye başladı.Aksesuarlarımı taxıb güzgü qarşısına keçdim.Saçlarımı açıq qoymuşdum...
...Budur, onun meni devet etdiyi restoranın içine ayaq basıram.İşıqlar evezine etirli şamlar yanrdı.Yerlere qızılgül leçekleri döşenmişdi.Klassik musiqi seslenirdi.Salona girende gözlerim yaşardı.Orxan sırf mene göre restorane boşladıb mene möhteşem gece verirdi.Eyninde çins şalvar, köynek, pencek hemahenglik teşkil ederek onun xarizmasını bire beş artırırdı.Yaxnlaşıb elimi qaldıraraq öpdü.Yanağıma sığal çekib gözlerime baxdı.
-Ağlama,-xırıltılı sesle dedi.-Bu gözlere ağlamaq yaraşmır...
Gülümsünüb onun boynunu qucaqladım.Orxan ellerini belime dolayıb meni özüne daha da berk sıxdı.
-Sene göre her şey ederem, Nermin, unutma...
Diqqetle onun üz cizgilerine nezer saldım.Onu tanıdıqca özümü de keşf edirdim...
Yüngül şam yemeyinin dadına baxa-baxa gözlerimiz bir-birimize kilidlenmişdi.Proiqrıvatel e qoyulan vals...Menim en çox dinlediyim Behtoven...
-Orxan, bütün bunları nece

[1] 2 3 ... 5 >>