Allahındır. Amma bizim ixtiyarımıza verib ki, biz onun
məhsullarından yeyək. Ona görə biz bağa qulluq edirik ki, məhsulları
zay olmasın. Axı, bu Allahın bizə əmanətidir.
Oğlu daha bir sual verdi:
- Bəs, arxası üstə çevirdiyin tısbağalar kimindir? Onları da Allah bu
bağla birlikdə bizə əmanət verib?
Dünya atanın başına hərləndi. Tısbağaları əvvəlki vəziyyətinə
qaytarmağı unutmuşdu! Bu vəziyyətdə onlar ölümə məhkum idilər.
Arxası üstə qaldıqları müddətcə nə yeyə, nə də içə biləcək, acından
öləcəkdilər. Həm də quşlar bu vəziyyətdə onların bədənini dimdikləri
ilə didib parçalayacaqdı. Bu zavallılar da özlərini müdafiə edə
bilməzlər."Aman Allah, mən nə etdim?”
Tısbağaları qoyduğu tərəfə qaçdı. Həmin yerin üzərində, torpağa
yaxın hündürlükdə bir sərçə dolaşırdı. Fikrindən bu keçdi: "Yəqin
tısbağalar acından ölüb. Bu sərçə də onların çürümüş bədənini yeyir”.
Yaxına gəldi. İlahi, bu nədir? Gördüyü mənzərədən donub qaldı.
Tısbağalar ölməmişdi. Onları nə vəziyyətdə qoymuşdusa, eləcə
qalmışdılar. Ayaqlarını, əllərini ahəstə tərpədir, boyunlarını o tərəf-
bu tərəfə döndərirdilər. "Bəs, bir həftə nə yeyiblər? Necə olub ki,
acından ölməyiblər?” Gözü sərçəyə sataşdı. Sərçə dimdiyində yarpaq
qırıqlarını daşıyıb, tısbağaların ağzına qoyurdu! Adam dayə kimi
tısbağaları bəsləyən sərçənin işi qarçısında heyrətdə idi. Yaxın gedib
tısbağaları ayaqları üstə çevirdi. Yanında duran və mənzərəni səssizsə
seyr edən oğlunun saçlarını tumarlayıb, bayaqkı sualın bir qədər
gecikmiş cavabını verdi:
- Əlbəttə, bu tısbağalar da Allahındır, oğlum! Allahındır, buna heç
şübhən