Bir gün ata yenə bağda işləyirdi. Hələ talvar düzəltməyə macal
tapmadığı üzüm tənəklərindən birinə yaxınlaşanda gözlərinə inanmadı.
Tənəkdəki iri üzüm salxımları pis gündə idi. Kimsə üzüm gilələrini qırıb
yerə tökmüşdü. Tənəyin dibi yarı yeyilmiş üzüm gilələri ilə örtülmüşdü.
Adam çox qəzəbləndi. Hirsini saxlaya bilməyib qışqırdı: "Kim bu
üzümləri zay eləyib? Əlimə keçsə, onun dərisini üzəcəyəm”. Səsə oğlu
yaxınlaşdı. O da atasını qəzəbləndirən "günahkar”ın kim olmasını
görmək istəyirdi. Axı, atası heç vaxt boş yerə hirslənmirdi.
Adam ətrafa boylandı. Bu işi edənin hansısa heyvan ya quş olduğunu
anlamışdı. İndi onu tapmaq qalırdı. Qulağına qonşu tənəkdən xışıltı
səsi gəldi. Yarpaqların xışıltısı idi. Adam yaxınlaşdı. Yarpaqları aralayıb
baxdı. İki tısbağanı "cinayət üstündə” yaxalamışdı. Tısbağalardan biri
artıq hənirti eşidib başını qınına soxmağa macal tapsa da, o biri hələ
də qabaq ayaqlarını tənəyin gövdəsinə söykəyib dikəlmiş vəziyyətdə,
torpağa dəyməsinə az qalan bir üzüm salxımının gilələrini yeməkdə idi.
- Aha, tapdım sizi, ay yaramazlar!
Adam yaxına gəlib, tısbağaları yerdən qaldırdı. İndi bunlara necə cəza
versin ki, hirsi soyusun? Ağlına gələn ilk fikrə uyğun hərəkəti etdi:
"Siz mənim bağımın altını üstünə çevirirsiniz. Mən də sizinlə eyni
rəftarı edəcəyəm”. Tısbağaları arxası üstə torpağın üstünə qoydu.
Bilirdi ki, tısbağa qını üstə qalanda çevrilə bilmir və ən köməksiz
vəziyyətə düşür. Bu yolla onları bir müddət cəzalandırmaq istəyirdi.
"Qoy, bir neçə saat belə qalsınlar, ağılları başlarına gəlsin. Aclıqdan
üzülsünlər. Sonra yenə çevirib ayaqları üstə qoyaram”.
Adam iş-gücü ilə məşğul olmağa davam etdi. Axşam qəfil aldığı xəbərlə
bağı buraxıb şəhərdəki evinə qayıtmalı oldu. Bir həftə evdə olması
gərəkirdi.
Bir həftə keçdi. Yenə ailəsini toplayıb bağa qayıtdı. Ağaclardan,
tənəklərdən ötrü darıxmışdı. Dərhal bağın içinə çıxdı. Oğlu da qaça-
qaça ona yaxınlaşdı. İlk sualı da bu oldu:
- Ata, bəs bu bağ kimindir?
- Əlbəttə,