Bir gün ata yene bağda işleyirdi. Hele talvar düzeltmeye macal
tapmadığı üzüm teneklerinden birine yaxınlaşanda gözlerine inanmadı.
Tenekdeki iri üzüm salxımları pis günde idi. Kimse üzüm gilelerini qırıb
yere tökmüşdü. Teneyin dibi yarı yeyilmiş üzüm gileleri ile örtülmüşdü.
Adam çox qezeblendi. Hirsini saxlaya bilmeyib qışqırdı: "Kim bu
üzümleri zay eleyib? Elime keçse, onun derisini üzeceyem”. Sese oğlu
yaxınlaşdı. O da atasını qezeblendiren "günahkar”ın kim olmasını
görmek isteyirdi. Axı, atası heç vaxt boş yere hirslenmirdi.
Adam etrafa boylandı. Bu işi edenin hansısa heyvan ya quş olduğunu
anlamışdı. İndi onu tapmaq qalırdı. Qulağına qonşu tenekden xışıltı
sesi geldi. Yarpaqların xışıltısı idi. Adam yaxınlaşdı. Yarpaqları aralayıb
baxdı. İki tısbağanı "cinayet üstünde” yaxalamışdı. Tısbağalardan biri
artıq henirti eşidib başını qınına soxmağa macal tapsa da, o biri hele
de qabaq ayaqlarını teneyin gövdesine söykeyib dikelmiş veziyyetde,
torpağa deymesine az qalan bir üzüm salxımının gilelerini yemekde idi.
- Aha, tapdım sizi, ay yaramazlar!
Adam yaxına gelib, tısbağaları yerden qaldırdı. İndi bunlara nece ceza
versin ki, hirsi soyusun? Ağlına gelen ilk fikre uyğun hereketi etdi:
"Siz menim bağımın altını üstüne çevirirsiniz. Men de sizinle eyni
reftarı edeceyem”. Tısbağaları arxası üste torpağın üstüne qoydu.
Bilirdi ki, tısbağa qını üste qalanda çevrile bilmir ve en kömeksiz
veziyyete düşür. Bu yolla onları bir müddet cezalandırmaq isteyirdi.
"Qoy, bir neçe saat bele qalsınlar, ağılları başlarına gelsin. Aclıqdan
üzülsünler. Sonra yene çevirib ayaqları üste qoyaram”.
Adam iş-gücü ile meşğul olmağa davam etdi. Axşam qefil aldığı xeberle
bağı buraxıb şeherdeki evine qayıtmalı oldu. Bir hefte evde olması
gerekirdi.
Bir hefte keçdi. Yene ailesini toplayıb bağa qayıtdı. Ağaclardan,
teneklerden ötrü darıxmışdı. Derhal bağın içine çıxdı. Oğlu da qaça-
qaça ona yaxınlaşdı. İlk sualı da bu oldu:
- Ata, bes bu bağ kimindir?
- Elbette,

[1] 2 >>