Allahındır. Amma bizim ixtiyarımıza verib ki, biz onun
mehsullarından yeyek. Ona göre biz bağa qulluq edirik ki, mehsulları
zay olmasın. Axı, bu Allahın bize emanetidir.
Oğlu daha bir sual verdi:
- Bes, arxası üste çevirdiyin tısbağalar kimindir? Onları da Allah bu
bağla birlikde bize emanet verib?
Dünya atanın başına herlendi. Tısbağaları evvelki veziyyetine
qaytarmağı unutmuşdu! Bu veziyyetde onlar ölüme mehkum idiler.
Arxası üste qaldıqları müddetce ne yeye, ne de içe bilecek, acından
ölecekdiler. Hem de quşlar bu veziyyetde onların bedenini dimdikleri
ile didib parçalayacaqdı. Bu zavallılar da özlerini müdafie ede
bilmezler."Aman Allah, men ne etdim?”
Tısbağaları qoyduğu terefe qaçdı. Hemin yerin üzerinde, torpağa
yaxın hündürlükde bir serçe dolaşırdı. Fikrinden bu keçdi: "Yeqin
tısbağalar acından ölüb. Bu serçe de onların çürümüş bedenini yeyir”.
Yaxına geldi. İlahi, bu nedir? Gördüyü menzereden donub qaldı.
Tısbağalar ölmemişdi. Onları ne veziyyetde qoymuşdusa, elece
qalmışdılar. Ayaqlarını, ellerini aheste terpedir, boyunlarını o teref-
bu terefe dönderirdiler. "Bes, bir hefte ne yeyibler? Nece olub ki,
acından ölmeyibler?” Gözü serçeye sataşdı. Serçe dimdiyinde yarpaq
qırıqlarını daşıyıb, tısbağaların ağzına qoyurdu! Adam daye kimi
tısbağaları besleyen serçenin işi qarçısında heyretde idi. Yaxın gedib
tısbağaları ayaqları üste çevirdi. Yanında duran ve menzereni sessizse
seyr eden oğlunun saçlarını tumarlayıb, bayaqkı sualın bir qeder
gecikmiş cavabını verdi:
- Elbette, bu tısbağalar da Allahındır, oğlum! Allahındır, buna heç
şübhen olmasın!..

<< 1 [2]