Qadının biri, comerd olduğu deyilen
yaşlı bir müdrike gedib:
— Bu şeherde menden kasıb insan
yoxdur!- deyer. Mene bir az kömek
edersinizmi?
Müdrik adam, qadının qucağındakı
körpenin bir ipeyi xatırladan
yanaqlarını oxşayıb öpdükden sonra:
— Demeli kasıbsan!..- deye soruşar.
Hem de çox kasıb… Amma qarşılıqsız
kömek etmek, adetim deyil!.. Eger
kömek isteyirsense, uşağının
barmağını satmağın lazımdır…
Qadın, evvel deli olduğunu sanmış
müdrikin. Daha sonra da, pis bir
zarafat etdiyini… Amma adam ciddi
görünürmüş. Qadına bir kise qızıl
uzadıb:
— Ayaq barmağına da razıyam!-
deyir. Onsuz da cerrah olduğumdan,
ona ağrı hiss etdirmerem.
Qadın, bütün qanını donduran bu
teklif üzerine qaçmağı düşünerken,
adam:
— Yalnız dırnağını çıxarsam da olar!-
deye davam etmiş. Bilirsen ki,
zamanla yenisi çıxar.
Qadın, bu ruh xestesine daha çox
döze bilmeyir ve qapını çırpıb
uzaqlaşarken, adam onun arxasından:
-Nece bir kasıb olduğunu anlaya
bilmedim!.. -deye qışqırmış.
Qucağındakı xezinenin dırnaq qeder
bir parçasını, bir kise altına
deyişmirsen…