Qadının biri, comərd olduğu deyilən
yaşlı bir müdrikə gedib:
— Bu şəhərdə məndən kasıb insan
yoxdur!- deyər. Mənə bir az kömək
edərsinizmi?
Müdrik adam, qadının qucağındakı
körpənin bir ipəyi xatırladan
yanaqlarını oxşayıb öpdükdən sonra:
— Deməli kasıbsan!..- deyə soruşar.
Həm də çox kasıb… Amma qarşılıqsız
kömək etmək, adətim deyil!.. Əgər
kömək istəyirsənsə, uşağının
barmağını satmağın lazımdır…
Qadın, əvvəl dəli olduğunu sanmış
müdrikin. Daha sonra da, pis bir
zarafat etdiyini… Amma adam ciddi
görünürmüş. Qadına bir kisə qızıl
uzadıb:
— Ayaq barmağına da razıyam!-
deyir. Onsuz da cərrah olduğumdan,
ona ağrı hiss etdirmərəm.
Qadın, bütün qanını donduran bu
təklif üzərinə qaçmağı düşünərkən,
adam:
— Yalnız dırnağını çıxarsam da olar!-
deyə davam etmiş. Bilirsən ki,
zamanla yenisi çıxar.
Qadın, bu ruh xəstəsinə daha çox
dözə bilməyir və qapını çırpıb
uzaqlaşarkən, adam onun arxasından:
-Necə bir kasıb olduğunu anlaya
bilmədim!.. -deyə qışqırmış.
Qucağındakı xəzinənin dırnaq qədər
bir parçasını, bir kisə altına
dəyişmirsən…