Amma taxta parçasından səs çıxmadı.
Əmr düşündü ki, yəqin Mənat ona qəzəblidir.
Qərara aldı ki, bir neçə gündən sonra Mənatın
hirsi soyuyanda sualını təkrar etsin. Oğulları Əmrin ürəyində bütpərəstliyə qarşı
şübhə toxumu cücərdiyini görüb hərəkətə
keçdilər. Bir gecə ataları yatanda Mənatı aparıb,
axar suların töküldüyü çuxura atdılar. Səhər Əmr bütü yerində tapmayıb axtarmağa
başladı, onu zir-zibil içindən tapdı, evə gətirdi,
təmiz yuyub ətirlədi. Növbəti gecə oğulları yenə
bu işi təkrar etdilər. Əmr yenə Mənatı tapıb
yerinə qaytardı. Üçüncü gecə qılıncını Mənatın
boynundan asıb dedi: “Bu qılınc, bu da sən. Bu gecə özün özünü qoru!” Səhər olanda Mənat
yenə öz yerində yox idi. Bu dəfə Əmr su
çuxurunun dibinə atılmış Mənata əl vurmadı,
dedi: “Əgər sən tanrı olsaydın, özünü qoruya
bilərdin! Sən özünü qoruya bilmirsənsə, məni
necə qoruyacaqsan?” Əmr Müsəbin yanına gedib ona beyət etdi və
müsəlman oldu. Üstündən bir neçə il keçdi. Ühüd
savaşı üçün səfərbərlik elan olunanda Əmr də
cihada qoşulmaq istədiyini bildirdi. Amma artıq
yaşı çox idi, üstəlik, bir ayağı da fəaliyyətdən
qalmışdı. Oğulları onun bu vəziyyətdə cihada qoşulmasına etiraz etdilər, “sənə cihad vacib
deyil” dedilər. Əmr birbaşa Peyğəmbərin
hüzuruna gəldi, şikayətini bildirdi: “Ey Allahın
Rəsulu! Oğullrım məni savaşa qatılmağa
qoymurlar. Amma mən bu topal ayağımla
Cənnətə girmək istəyirəm”. Peyğəmbər Əmrin oğullarına buyurdu: “Onu sərbəst buraxın. Allah
ona şəhid məqamını verəcək”. Müsəlmanlar Mədinəni tərk edəndə Əmr həyat
yoldaşı ilə sonuncu dəfə imiş kimi vidalaşdı.
Sonra qibləyə sarı dönüb dua etdi: “Allahım!
Mənə şəhidlik qismət et. Şəhidlik nemətini
itirmiş halda ailəmin yanına dönmək istəmirəm”. Savaşın qızğın yerində müsəlmanlar düşmənin
şiddətli hücumu qarşısında Peyğəmbəri
qoruyarkən, Əmr ayağının şikəstliyinə
baxmayaraq, “mən Cənnəti istəyirəm” cümləsini
təkrar edərək şücaətlə döyüşürdü. Bu savaşda
Əmr oğlu Xəlladla birlikdə şəhid oldu. Peyğəmbər Əmrlə