Görmə qabiliyyətim getdikcə daha çox zəifləyir. Gözlüyün köməyi olmadan uzaq məsafələri görə bilmirəm. Ancaq gözlükdən imtina etmişəm. Ona görə yox ki, hansısa kompleksim var. Sadəcə, belə daha rahatdır. Bəzən görməmək, zəif görmək daha sərfəlidir, rahatdır. Gözlükdə olanda yaşadığım şəhərin çirkliliyini, toz-torpağını, gündə yüz dəfə gördüyüm adamların, əslində, mən düşündüyüm qədər də gözəl olmadıqlarını görürəm. Bu elə bir növ hələ heç kimin görmədiyi çəhrayı gözlüyə bənzəyir. Taxırsan gözünə, türkün məsəli, heç nəyi "tak"mırsan. Adamların əsl üzünü, çirkinliyini görmək axı nəyinizə gərəkdir? Bu, sizə ağrıdan başqa nə verə bilər? Özünü aldatmaq da hesab edə bilərsiniz. Ancaq hər çirkini bir az gözəl görmək heç kimə zərər vermir.
Sovet yeniyetmələrinin sevimlisi olan "Səma qaranquşu" filminin baş qəhrəmanı, Odri Hepbernin bənzəri İya Ninidze öz həyatı haqqında danışır: "Gürcüstanda vətəndaş müharibəsi gedirdi. Həyat yoldaşım pul qazanmaq adı ilə bizi tərk edib Amerikaya getmişdi. İki azyaşlı övladımla bomboş bir otağa sığınmışdıq. Nəinki yemək, hətta təmiz içməli su belə tapmaq çətinləşirdi. Kartofdan başqa dünyada hansısa qida məhsulunun olduğunu unutmağa başlamışdıq. Hamı bir-biri kimi idi. Binanın girişində ocaq qalayır, bazarda tör-töküntü kartofları bişirib uşaqlara yedirirdim. Ağır, soyuq, ac-susuz payız axşamı idi. Həmişəki kimi tavandan uşaqların üstünə yağış düşməsin deyə onları selofana büküb yerlərinə yatırmışdım. Özümü yuxululuğa vurur, uşaqların yatmağını istəyirdim. Çox keçmədi ki, altı yaşlı Nino səkkiz yaşlı Georgini səslədi:
"Mən acmışam. Çox acmışam. Yata bilmirəm".
"Nino, yat. Yatanda aclıq keçir".
İya deyir ki, o anda özümü yaşadığımız yox, üçlükdə aclıqdan ölümü gözlədiyimiz evin pəncərəsindən atmaq istədim. Ancaq Georgidən utandım. O, səkkiz yaşında yatınca hər şeyin, hətta aclığın da keçdiyinə inanırdı".
İyirmi il əvvəl ölmüş əri haqqında hələ də indiki zamanda danışan qadınlar tanıyıram. Sanki, ölməyib. Ancaq şəkilçini keçmiş zamanda