Saçlarını səliqəyə saldı, makiyajını təzələdi. Çantasını
götürürb getməyə hazırlaşdı.
- Mən çıxıram, hələlik.
Cavan kişi pəncərədən bayıra baxırdı. Başını döndərib dedi:
- Hara tələsirsən? Bəlkə bir az söhbət edək?
Qadın təəccüblə çiyinlərini çəkdi:
- Adətən kişilər bizimlə söhbət etmirlər...
...Otel otağındakı divanda əyləşib çay içirdilər.
- Bax, belə. Ailəm avtomobil qəzasında öldükdən sonra
həyatım qaranlığa büründü. Orta məktəbi güc-bəla ilə
bitirdim. Pul qazanmalı idim. Bir kurs tapıb mühasibatı
bitirdim. Sonra xəstəxana, restoran, o şirkət, bu şirkət
deyib qapı-qapı gəzdim. Heç yerdə iş tapa bilmədim. Bəzən ac
qaldığım, soyuqdan titrədiyim günlər oldu. Ehh! Axırda
məcbur oldum başladım...
Cavan kişi siqaretdən bir qullab vurub gözlərini qıydı, qadını
diqqətlə süzdü.
- Yəni, bundan başqa çıxış yolun qalmadı. Hmmm...
Maraqlıdır, bütün fahişələr eyni səbəbdən bu yola düşürlər.
A, “fahişə” sözündən incimədin ki?-dedi.
Qadın özünü inciyirmiş kimi göstərdi:
- Nə bilim, daha dedin də, neyləmək olar?..
Kişinin üzündə təbəssüm vardı. Nə isə fikirləşdi, sonra
ayağa qalxdı:
- Dur, gedək, şəhərdə bir az gəzək.
Qadın çox təəccüblənmişdi, bir az da şübhələnmişdi.
- Qorxmursan ki, qarşına bir tanışın çıxar? Deməzlər ki,
belə bir qadınla küçədə gəzir.
- Tutaq ki, mənim tanışım çıxdı qarşıma, o hardan biləcək
ki, sən kimsən? Bəyəm səni bütün şəhər tanıyır? Yox.
Məntiqlə düşünəndə heç bir təhlükə yoxdur.
Çoxdandır hansısa bir kişi ilə şəhərdə gəzmirdi. O, kişiləri
yalnız qapalı məkanlarda görürdü. Bir qədər hava aldıqdan
sonra restorana girdilər. Yemək yedilər. Duranda çölə
çıxmaq əvəzinə restoranın mətbəxinin qapısına gəldilər. Sol
tərəfdə 4 qadın qan-tərin içində qab yuyurdu. Oğlan sanki
kimisə axtarırmış kimi içəri boylandı, sonra “gedək” deyib
qapıya yönəldi. Küçəyə çıxanda, “içəridəkilər qab
yuyurdular” -dedi. Qadın mənasız hesab etdiyi bu cümləyə
fikir vermədi və kişinin onunla söhbət etmək üçün mövzu
axtardığını düşündü.
Söhbət