Saçlarını seliqeye saldı, makiyajını tezeledi. Çantasını
götürürb getmeye hazırlaşdı.
- Men çıxıram, helelik.
Cavan kişi pencereden bayıra baxırdı. Başını dönderib dedi:
- Hara telesirsen? Belke bir az söhbet edek?
Qadın teeccüble çiyinlerini çekdi:
- Adeten kişiler bizimle söhbet etmirler...
...Otel otağındakı divanda eyleşib çay içirdiler.
- Bax, bele. Ailem avtomobil qezasında öldükden sonra
heyatım qaranlığa büründü. Orta mektebi güc-bela ile
bitirdim. Pul qazanmalı idim. Bir kurs tapıb mühasibatı
bitirdim. Sonra xestexana, restoran, o şirket, bu şirket
deyib qapı-qapı gezdim. Heç yerde iş tapa bilmedim. Bezen ac
qaldığım, soyuqdan titrediyim günler oldu. Ehh! Axırda
mecbur oldum başladım...
Cavan kişi siqaretden bir qullab vurub gözlerini qıydı, qadını
diqqetle süzdü.
- Yeni, bundan başqa çıxış yolun qalmadı. Hmmm...
Maraqlıdır, bütün fahişeler eyni sebebden bu yola düşürler.
A, “fahişe” sözünden incimedin ki?-dedi.
Qadın özünü inciyirmiş kimi gösterdi:
- Ne bilim, daha dedin de, neylemek olar?..
Kişinin üzünde tebessüm vardı. Ne ise fikirleşdi, sonra
ayağa qalxdı:
- Dur, gedek, şeherde bir az gezek.
Qadın çox teeccüblenmişdi, bir az da şübhelenmişdi.
- Qorxmursan ki, qarşına bir tanışın çıxar? Demezler ki,
bele bir qadınla küçede gezir.
- Tutaq ki, menim tanışım çıxdı qarşıma, o hardan bilecek
ki, sen kimsen? Beyem seni bütün şeher tanıyır? Yox.
Mentiqle düşünende heç bir tehlüke yoxdur.
Çoxdandır hansısa bir kişi ile şeherde gezmirdi. O, kişileri
yalnız qapalı mekanlarda görürdü. Bir qeder hava aldıqdan
sonra restorana girdiler. Yemek yediler. Duranda çöle
çıxmaq evezine restoranın metbexinin qapısına geldiler. Sol
terefde 4 qadın qan-terin içinde qab yuyurdu. Oğlan sanki
kimise axtarırmış kimi içeri boylandı, sonra “gedek” deyib
qapıya yöneldi. Küçeye çıxanda, “içeridekiler qab
yuyurdular” -dedi. Qadın menasız hesab etdiyi bu cümleye
fikir vermedi ve kişinin onunla söhbet etmek üçün mövzu
axtardığını düşündü.
Söhbet

[1] 2 >>