güzgüye baxdım. Ama.. O, güzgüdeki insan, çox yad idi. Onu sevmemişdim. Saxta olmasa bele, tek bir xoşbextlik qırıntısı saxlamayan gülüşle o insan mene çox yad idi. Hele gözlerini demirem. Sanki denizde gemileri batıb. Sanki bütün dünyaya düşmendi. Hem keder, hem de nifreti eyni anda nece daşıya bilirdi o qehveyi rengde sade gözler? Etrafa nece bu derecede `menasız yaşıyırsız` baxışları göndere bilerdi?

Bir az aşağıya endi gözlerim. Güzgüdeki adamın qollarına. Üzerinde izler var idi. Bu bir milçek yarası deyildi. Kesik idi. Ya da `pişik cırmağlayıb` adı verilmiş bir intihar cehdi. Özü bele bilmir. He, o, o izlere baxanda `men niye bunları elemişem?` diye bir sual verdi özüne. Bunu sesli söylememişdi ama onu dinliyirdim. O, bunu demişdi. Hetta bu sessiz sualı içindeki bağırtıların arasında en çox diqqetimi çeken şey olmuştu.

Güzgüdeki insan ölürdü.. Keder onu güclendirirdi. Beli, onun qollarına baxıb yeniden gözlerinde birleşen baxışlar ona aciz baxa bilmirdi. Çünkü xaricden kederleri onu güclendiren bir şexsiyyet idi. Bir insan. Ama güclü bir insan. İntihar eden insanlar acizmiş.. Onlar güclüdüler. Ya da mazoşist. Ama ilk seçim daha anlamlı gelir belke de.

O, qolundaki cizgilerden utanmır. Bes men? Men..

O, qorxulu biri deyildi. Sadece içindeki nifreti dolub daşmışdı. Baxışlarında nifreti eskiy ede bilmirdi. Kin ve nifret dolu baxışlar. Axı, onu heç kim başa düşmür. Axı, insanlar onun yaralarını qanatmağdan başqa bir işe yaramır. Axı, insanlar ona bu menasız kinine göre qınayır

Qolunda 37 dene intihar daşıyan bu insan.. Bu insan, kederin özüydü. Üzüntü onun sığınacağı olub. Ağladığında ağzından tökülen melodik hıçgırıqlar dostları olub onun. Beynindeki susmağ bilmeyen qışqırığlar, bağırışlar, yalvarışlar. Düşünceleri `meni burdan çıxart` deye yalvarırdı ona.. Söylenmemiş sözler, zamana bıraxılmamış qışqırığlar boğazını ağrıdırdı..

Susurdu o. Qışqırarağ susurdu.. Bağırarağ susurdu.. Qulağ batırıcı bir susqunluğ idi bu.