Güzgüdeki adama baxdım. Onun gözleri defteri ve güzgü arasında gedib-gelirdi. Yanında qutusundan 2 gündür çıxartmadığı qara gitarı dururdu. O, birazdan azadlığa qovuşacağdı. Heç, ne dilde olduğunu bilmeyen bu not grammatikası onun ruhunu demir qefesinden azadlığa bıraxırdı. Daha 1 ay idi ki gedilen dersler, bu not grammatikasını utopiyaya çevirecek ümidler..

Güzgüdeki yad insanın baxışlarında indi, yorğunluğ var. Üzerine bol olan qara köyneyinin içinde bedenini gizlederken ruhu çılpağ qalmışdı acgöz heyatın qarşısında. Güzgüdeki insan yorğun ve bir az da fazla yaşamış idi. O qısığ sesiyle düşünceleriniz dile getirdi heç, vaxt itirmeden. Ona göre, o heddinden çox yaşamışdı. Belke de, heyatı derk edib, özüyle danışmağa başlayanda insan artığ heyatla vidalaşmalı idi.

Daha az önce, keçmişdeki yaraları sızlamış, 37 dene izin yanına daha 9 dene iz artırmağa sövq etmişdi. O balaca ve keskin şey derisinde izler bıraxıb, gözlerinin dolmasına sebeb olsa da, güzgüdeki yad insan buna ehemiyyet vermirdi. Çünkü bilirdi, keçecek. Her şeyin keçdiyi kimi keçecek. Kesikler önce bir yaraya, sonra ize çevrilecek. İlk önce `indi`, sonra `keçmiş` olacağ.

Bu yaralar çox derin olacağ