Bele Sevdim men seni. Böyük bir ürekle sevdim. Gözlerim deyil, üreyim idi seni gören.
Sen damarlarımdakı qana qarışıb, geldin oturdun üreyime. Bir başqa yerde
ola bilmezdin onsuz da. Sen, menim en qiymetli yerimde, üreyimde olmalı idin,
orada qalmalı idin. Çox eşqe ev sahibliyi eden bu ürek, ilk defe bu qeder
asan qebul etdi seni. Her hansı bir qonaq deyil idin artıq. Buna göre ne
qarşılama telaşı vardı, ne de yola salma. O üreyin gerçek sahibi idin.
İndi yazdi, yaya giririk ... Men dörd mövsüm baharı yaşadım
seninle. Çiçek çiçek açdın üreyimde. Göy qurşağı zeif qaldı, senin
renglerin qarşısında.

Teze bir yarpaq kimi yaşıl idin. Teravetli idin
çehrayılığınla. Üzerine qar deneleri düşmüş sarı gül idin. Qırmızı idin bir
ateş kimi. Ve mavi idin... En çox bu rengle xatırlamağı sevdim seni. Denize
tutqundum, denizi sensiz, seni de denizsiz düşüne bilmedim.Seni severken dünyanı da sevdim men, insanları da... Özüme bele dar
gelirken, içinde her kese yer olan bir heyatın sahibiydim artıq. En qızğın,
en dözümsüz olduğum anlarda bele, seni düşünmek çatdı mene. İçimdeki
sevinc üzüme eks olundu, güldüm. Meni ele güldüren senin sevgin idi ve
men qayğısız, içden gülüşün ne demek olduğunu, nece gözel bir şey
olduğunu anladım seninle...

Her şeye baxmayaraq sevdim seni. Güclüydüm ve aşa bilmeyeceyim heç bir çetinlik
yox idi. Böyük bir şehere, böyük bir ölkeye baş tuta bilerdim. Sen elimden
tutduğunda, partlamağa hazır bir vulkan kimi hiss ederdim özümü. Menzil
sen idin ve men o menzile çatmaq üçün önüme çıxan her şeyi yox ede bilerdim.
Sene çatmamı manee töredecek her şeyi eriderdim, kül ederdim. Sene
çatdığımdasa sakit bir göle çevrilerdim. Ve o göle bir tek sen
gire bilerdin.Sevdim ve perestişkardım da... Her halın çekdi meni. Duruşunu, yatmanı,
gülmeni, hirslenmeyini, mat qalmağını, saflığını, hiylegerliyini, uşaqlığını,
yetkinliyini sevdim. Sesini de sevdim susqunluğunu da.
Kiçik oyunlarını, kaprizlerini, qorxularını sevdim. Seni ve o
doyumsuz

[1] 2 >>