İmamımın məsləhətinə əməl
edirəm və düz yoldayam”. Əbdülməlik bu fikirlə İmam Sadiqin (ə) hüzuruna
gəldi, öz vəziyyətini Ona danışdı. İmam onu
diqqətlə dinlədikdən sonra soruşdu: “Sən
həqiqətən bu cür məsələlərə inanırsan və
bunlara əməl edirsən?” Əbdülməlik: “Bəli, ey
Allah Rəsulunun övladı”. İmam qətiyyətlə buyurdu: “Mən sənə tapşırıram ki, evə gedib
həmin kitabların hamısını yandırasan”. Əbdülməlik İmamın tapşırığına əməl etdi, nücuma
aid topladığı bütün kitab və cədvəlləri ocağa atıb
yandırdı. İndi o, xeyli rahat olmuşdu. İmam Sadiq
(ə) onu üzücü vəsvəsələrdən xilas etmiş,
qəlbinə arxayınlıq vermişdi. Əbdülməlikin
əvvəlki rahat həyatı yerinə qayıtmışdı. Bu mövzuda daha bir maraqlı rəvayət vardır.
Keçmiş zamanlarda bir nəfər illər uzunu məşq
edib belə bir bacarıq qazanır: Uzaq məsafədən iti
iynələri atıb divara yapışdırırdı. Üstəlik, hər atılan
iynənin ucu, ondan qabaq atılıb divara batmış
iynənin gözündən keçirdi. Adam öz bacarığı ilə fəxr edirdi, hər kəsə bunu nümayiş etdirir,
bəzən hətta bu yolla pul da qazanrdı. Ona məsləhət görürlər ki, saraya gedib öz
qabiliyyətini padşaha da göstərsin. Adam saraya
gəlir, nəhayət, padşahın hüzuruna düşməyə nail
olur. Hökmdarın hüzurunda da öz bacarığını təkrar
edir. Bir-birinin ardınca atdığı iynələrin biri o
birinin gözündən keçir. Adam işini başa vurub hökmdardan mükafat gözləyir. Padşah isə belə
bir fərman verir: “Bu adama əvvəlcə yüz dinar
pul verin, sonra da yüz şallaq vurun”. Adam
heyrətlə soruşur: “Qibleyi-aləm, mükafat hara,
cəza hara? Niyə mənə əvvəlcə pul verib sonra
cəzalandırırsan?” Hökmdar cavab verir: “Mükafat sənin bacarığına görədir. Həqiqətən, indiyə kimi
səndən savayı bunu bacaran adam nə
görmüşəm, nə də eşitmişəm. Bu bacarığı
qiymətləndirməsəm düzgün olmaz. Amma şallağı
ona görə vurdururam ki, vaxtını mənasız bir işi
öyrənməyə həsr etmisən. Etdiyin işin nə sənə xeyri var, nə də