İslamda elm və bilik əldə etməyə nə qədər
təkid edilsə də, bu elmin faydalı və gərəkli
olması da bir o qədər zəruri sayılıb. İnsanlığa
zərər vuran, sağlamlığa ziyan yetirən,
əxlaqsızlığa və fəsada yol açan, dini dəyərlərə
zidd olan bilikləri öyrənmək birmənalı olaraq haramdır. Üstəlik, böyük ziyanı olmayan, amma həm də
insana xeyri dəyməyən elmlərə vaxt ayırmaq
məsləhət bilinmir. Çünki ömür adama əmanət
olaraq verilib və onu Allahın istədiyi şəkildə ən
yaxşı əməllərə sərf etməliyik. Ömrü hədər
yaşamaq, vaxtı mənasız işlərə xərcləmək də israfın bir növüdür, hətta ən pis növüdür. İmam Cəfər Sadiqin (ə) zamanında Əyən oğulları
adlı bir ailə yaşayırdı. Bu ailənin üzvü olan Zürarə,
Əbdülməlik, Həmran, Bükeyr qardaşları cəfəri
məzhəbində mötəbər hədis ravilərindən
sayılırlar. Əbdülməlik ibn Əyən bir müddət nücum
(astrologiya) elmi ilə maraqlanmışdı. O, ulduzların Yerdə baş verən hadisələrə təsir göstərdiyinə,
o cümlədən, insanların həyatına nüfuz etdiyinə
inanırdı. Əbdülməlik evdə nücum elmi haqqında
çoxlu kitab və cədvəl saxlayırdı. Hansı işi
görmək istəsə, əvvəlcə həmin kitablara baxar,
cədvəllər əsasında hesabat aparar, vaxtın xoş ya nəhs olduğunu yoxlayardı. Bu işi görmədən
bircə addım da atmazdı. Get-gedə özü də bundan
bezmişdi. Ürəyindəki vəsvəsələr onu üzürdü.
Xasiyyətinin sayəsində neçə-neçə xeyirli işdən,
mənfəətli təklifdən boyun qaçırmalı olmuşdu,
çünki çox vaxt falı bəd çıxırdı. Amma bu pis vərdişdən əl çəkə də bilmirdi. Çünki ulduzların
təsirinə inamdan tam qurtulmamışdı. Qorxurdu ki,
əgər vaxtın yaxşı ya pis olduğunu yoxlamasa,
ziyan görər. Əbdülməlik ətrafındakı adamlara
qibtə ilə baxırdı. Onlar heç nədən asılı deyildilər,
istədikləri vaxt istədikləri işi görürdülər. Əbdülməlik də onalr kimi olmağı arzulayırdı,
amma bacarmırdı. Axırda qərara gəldi ki, məsələni İmam Sadiqə
(ə) açsın. “Hər necə olsa, O, mənim din
rəhbərimdir. Mən Ona tabe olmalıyam. O nə desə
edərəm. Həm narahatçılığım aradan qalxar, həm
də bilərəm ki,