Bir dəfə göz yaşları içərisində olan bir qadın qoca müdrikin yanına
gəlir.
— Axı mən nə edim — yanağından süzülən göz yaşları arasında o,
soruşur:
— Mən həmişə insanlarla xoş davranmaq, onlara qarşı xeyirxah olmağa
çalışıram, bacardığım qədər kömək edirəm. Baxmayaraq ki, hamı ilə
mehriban və qayğıkeşəm, əksər hallarda minnətdarlıq və hörmət
əvəzinə, qismətim haqsızlıq və acı hərəkətlər, küskünlük olur. Mənə
qarşı sanki düşmən kəsilirlər. Axı mənim günahım yoxdur. Bu
ədalətsizlik məni lap taqətdən salır, göz yaşlarıma hakim ola bilmirəm.
Mənə bir çarə qılın.
Müdrik insan ona baxır və üzündə təbəssümlə deyir:
— Başdan ayağa soyun və şəhərdə beləcə çılpaq gəz.
— Siz ağlınızı itirmisiniz, nədir? – qadın hiddətlə deyir – belə
görkəmdə məni hər yoldan keçən təhqir edər, alçaldar, təcavüz edər,
Allah bilir başıma nələr gətirərlər.
Onda müdrik qapını açır və stolun üzərinə güzgü qoyur.
– Görürsən, sən insanların qarşısına çılpaq vücudla çıxmağa
qorxursan, öz gözəl bədənini nümayiş etdirməyə çəkinirsən. Bəs onda
nəyə görə ruhun çılpaqdır, qəlbini taybatay açaraq, gəzib dolaşırsan.
Tənbəllik etməyən hər kəs sənin həyatına daxil olur. Onlar sənin
xeyirxah əməllərində güzgüdəki kimi öz mənfi hərəkətlərinin
günahlarını, əksikliklərini görürlər. Ona görə də səni şərləməyə,
alçaltmağa, incitməyə çalışırlar. Heç də hər kəsin cəsarəti çatmır ki,
başqa birinin ondan yaxşı olduğunu qəbul etsin, boynuna alsın.
Dəyişmək istəməyən naqis insan dürüst insanla düşmənçilik edir.
— Bəs, onda mən nə edim? — qadın soruşur
— Gedək, sənə öz bağımı göstərim, – qoca sözlərinə davam edir. Bağa
gedərkən qoca söyləyir:
— Uzun illərdir ki, mən bu gözəl gülləri becərir, onlara su verir və
qulluq edirəm. Amma mən heç zaman bir qönçənin necə açıldığını
görmədim, baxmayaraq ki, sonra mən onların hər birinin ətrindən və
gözəlliyindən zövq alıram. Onda sən də gül kimi ol: insanlara öz
ürəyini tələsmədən, gözə görünmədən aç. Mütləq fikir ver ki, kim
sənə və səninlə dost