ə gözələm? – o, güclə də olsa cavab verə bildi. Mən isə bu yerdə bir söz deməyə çəkindim. Hər halda qəbiristanlıq, kompliment söyləmək üçün elə də uğurla seçilmiş bir məkan deyildi.

Bu dəfə isə, nəzərlərim Nərimanın şəklinə dikilmişdi. Nəriman, Minarə xanım dediyi tək, kobud insana oxşayırdı. Burnunun kənarlarından uzanan xətlər və bığ saxlaması onu daha da zəhmli göstərirdi. Xırda gözləri isə bir qədər çökəkdə idi…

- Mənim məhz nəyə görə, sizi buraya gətirdiyimi anladınız?

- Təbii ki, anladım… – deyə Minarə xanıma baxdım.

- Mən ölüm tarixlərini nəzərdə tutmuşam. – o, bir daha dəqiqləşdirdi – İndi nə deyirsiniz?

- Mən yenə də fikrimi dəyişməmişəm.

- Yəni deyirsiniz ki, bu təsadüfdür, eləmi?

- Yox, əsla… Söhbət təsadüfdən getmir. Əksinə, mən artıq daha da əmin oldum ki, burada insan əli var.

- Mən sizin ananıza müraciət etmişdim ki, o, məni bu stressdən qurtarsın. Siz isə, məni daha da qorxudursunuz. – qadın əsəblərinə hakim ola bilmədi – Bəlkə, bu işi elə buradaca bağlayaq?! Mən artıq sizlə danışmaq istəmirəm.

Minarə xanım bunu deyib, qəbiristanlığın çıxışına doğru addımlamağa başladı. Mən isə, asta-asta onun ardınca gəlirdim. Qadın ancaq Laləni maşından çıxardanda ona çatdım.

- Xudahafiz… – o, qızın əlindən tutub, maşının qapısını örtdü – Bura qədər gətirdiyiniz üçün çox sağ olun.

Səbuhi nə baş verdiyini anlamayaraq, avtomobildən düşüb, çaşqın halda gah mənə, gah da bizdən uzaqlaşan hirsli qadına baxırdı.

- Mənim fikrim sizdə deyildi. – dostum təəccüblə üzümə baxdı – Sən ona neylədin?

- Axmaq-axmaq danışma… – deyib, üzümü çevirdim – Minarə xanım, – əllərimi cibimə salıb, yüksək səslə qadını səslədim və o, üzünü çevirdikdə, bir az ona yaxınlaşdım – Siz hardasa haqlısınız, amma bir şeyi unutmayın. Anam sizi sakitləşdirib, sizə kömək edə bilərdi. Bəs o, zəmanət verə bilərdimi ki, siz üç gündən sonra həyatda olacaqsınız?!

- Siz məndən nə istəyirsiniz?

- Mən sizə kömək etmək istəyirəm.

- Xahiş edirəm, məni qorxutmayın.