gücle de olsa cavab vere bildi. Men ise bu yerde bir söz demeye çekindim. Her halda qebiristanlıq, kompliment söylemek üçün ele de uğurla seçilmiş bir mekan deyildi.
Bu defe ise, nezerlerim Nerimanın şekline dikilmişdi. Neriman, Minare xanım dediyi tek, kobud insana oxşayırdı. Burnunun kenarlarından uzanan xetler ve bığ saxlaması onu daha da zehmli gösterirdi. Xırda gözleri ise bir qeder çökekde idi…
- Menim mehz neye göre, sizi buraya getirdiyimi anladınız?
- Tebii ki, anladım… – deye Minare xanıma baxdım.
- Men ölüm tarixlerini nezerde tutmuşam. – o, bir daha deqiqleşdirdi – İndi ne deyirsiniz?
- Men yene de fikrimi deyişmemişem.
- Yeni deyirsiniz ki, bu tesadüfdür, elemi?
- Yox, esla… Söhbet tesadüfden getmir. Eksine, men artıq daha da emin oldum ki, burada insan eli var.
- Men sizin ananıza müraciet etmişdim ki, o, meni bu stressden qurtarsın. Siz ise, meni daha da qorxudursunuz. – qadın eseblerine hakim ola bilmedi – Belke, bu işi ele buradaca bağlayaq?! Men artıq sizle danışmaq istemirem.
Minare xanım bunu deyib, qebiristanlığın çıxışına doğru addımlamağa başladı. Men ise, asta-asta onun ardınca gelirdim. Qadın ancaq Laleni maşından çıxardanda ona çatdım.
- Xudahafiz… – o, qızın elinden tutub, maşının qapısını örtdü – Bura qeder getirdiyiniz üçün çox sağ olun.
Sebuhi ne baş verdiyini anlamayaraq, avtomobilden düşüb, çaşqın halda gah mene, gah da bizden uzaqlaşan hirsli qadına baxırdı.
- Menim fikrim sizde deyildi. – dostum teeccüble üzüme baxdı – Sen ona neyledin?
- Axmaq-axmaq danışma… – deyib, üzümü çevirdim – Minare xanım, – ellerimi cibime salıb, yüksek sesle qadını sesledim ve o, üzünü çevirdikde, bir az ona yaxınlaşdım – Siz hardasa haqlısınız, amma bir şeyi unutmayın. Anam sizi sakitleşdirib, size kömek ede bilerdi. Bes o, zemanet vere bilerdimi ki, siz üç günden sonra heyatda olacaqsınız?!
- Siz menden ne isteyirsiniz?
- Men size kömek etmek isteyirem.
- Xahiş edirem, meni qorxutmayın. Onsuz da
»Sizden Gelenler
»Oxu zalına keç