bilirdim, artıq ölüb, amma atam möhkəm kişi idi. Yazığın indiki halını görəndə dəhşətə gəlirəm. Əvvəlki adamdan əsər-əlamət qalmayıb.

- Deməli bu hadisə, Salman dayı Mahirənin paltarını tapandan sonra baş verib?!

- Hə, ondan təxminən üç-dörd gün sonra.

- Atanız paltarı tapandan sonra, qadının cəsədini də axtarmağa cəhd göstərmişdi?

- Hə, o… – həmsöhbətim bu an, elə bil birdən ayıldı – Siz bunları hardan bilirsiz?

- Bilmirəm. Sadəcə təxmin edirəm.

- Axı, atamın üzərinə düşən ağacla, itgin düşmüş o qadının nə əlaqəsi var?

- Təbii ki, elə bir real əlaqə yoxdur, – çayımdan bir qurtum aldım – amma mən də məhz o əlaqəni axtarmaq istəyirəm.

- Mən sizin nə demək istədiyinizi anlamıram.

- Adınız necə oldu?

- Süleyman.

- Mənim də adım Nicatdır… Süleyman bəy, iş orasındadır ki, həmin itgin düşən qadının cəsədi ortada yoxdur. Yəni onun öldüyünü təsdiqləyən, sadəcə atanızın tapdığı əski parçasıdır. Bu qədər… Ona görə də biz, mümkün ola biləcək bütün variantları nəzərdən keçiririk.

Süleyman heç bir söz demədən, gözünü bir nöqtəyə zilləyib, susmuşdu. Sanki o, hər şeyi anlamışdı, ancaq mən adım qədər əmin idim ki, o, hələ də mənim nə demək istədiyimi tam olaraq dərk etməyib.

- Atanızın üzərinə düşən budaq… – söhbətin səmtini dəyişərək soruşdum – Yadınızdadır?

- Hə, böyük bir budaq idi. Kişinin başını bərk yaralamışdı.

- Atanız həqiqətən o budağın qopub düşdüyü ağacın altında idi?

- Doğrusu, buna fikir verməmişdim… Yəni, həmin an onu düşünəcək halda deyildim.

- Anlayıram… Bəlkə o, yaralanmamışdan əvvəl, meşədə daha nə isə görüb? Salman dayı indi heç danışa bilmir?

- Nəinki danışmaq, o, hətta yaddaşının da bir hissəsini itirmişdi. Bir ara vəziyyəti yaxşı idi, amma sonra evimizə girən bir oğru, onu bərk qorxutdu. Ondan sonra, o, daha da çəkingən oldu. Evdə tək qala bilmirdi. Elə bu günün özünə kimi də mən, gecələr onun yanında yatıram. Tək yatmağa da qorxur.

- Oğru onun otağına girmişdi?

- Görünür, hə… Kişi qışqıranda, biz