razılaşdı – Siz içeriye işığı salan kimi, o fincanın üzerindeki qırmızı reng diqqetimi çekdi. Sonradan evimizdeki, üzerinde çiyelek şekli olan o fincanlar yadıma düşdü.

- Ancaq bunun üzerinde toz var. – ehtiyatla fincanı elime aldım – Görünür, Mahire daha burada yaşamır, amma o, hele de gizlenirse, demek her an buraya gele biler.

- Xahiş edirem, gedek… Nicat bey, xahiş edirem… Men çox qorxuram…

Fincanı yerine qoyaraq, her şeyi evvelki veziyyetine salıb, şübhe doğura bilecek heç bir iz saxlamadan oranı terk etdik. Minare xanım, elimden tutsa da, çuxuru çetinlikle çıxa bildi. Onun sol ayağındakı yara hele de berk ağrıyırdı. Ona göre de bu, bizim üçün elave problem idi. Çünki yolu geriye qayıtmaq üçün, yeniden hemin izi axtarmağa mecbur idik. Çetinlikle de olsa, bunu bacarırdıq, amma indi bayaqkı yol, sanki daha da uzun görünürdü. Ümumiyyetle, insan meqsedine çatacağını güman edende, istenilen maneeni aşmağa müveffeq olur ve bu vaxt elave güc gelir, ikinci nefes açılır, uğura geden yol ise qısalır…

Bu gün men, bir daha bunun şahidi olmuşdum. İndi yolun yarısından çoxunu geride qoymağımıza baxmayaraq, mene ele gelirdi ki, sanki uzun zamandır yola çıxmışıq. Süleymangi­lin evindeki dözülmez başağrım ise, yeniden şiddetlenmeye başlamışdı. Özümü o qeder de yaxşı hiss etmirdim. Hetta yorğunluğum o hedde çatmışdı ki, qaranlıq meşede uzaqdan görünen işıq bele nezerimden yayınmışdı. Minare xanım qolumdan tutub, elimdeki feneri bir qeder aşağı salanda da, ilk önce ne baş verdiyini anlamadım. Ancaq qadın asta sesle menden, qarşıya baxmağımı isteyende, gördüklerim meni dehşete getirdi ve celd şekilde işığı söndürdüm. Elinde fener olan bir şexs, bize yaxınlaşırdı…

Minare xanım arxama keçib gizlense de, men ne edeceyimi bilmirdim. Tehlüke bizi çox pis ve kömeksiz olduğumuz meqamda haqladığından, ilk defe idi ki, bu qeder heyecan keçirdiyimi hiss etmeye başlamışdım. Ancaq, daha çox Minare xanımdan nigaran idim. O, qolumdan berk yapışmışdı deye, qadının nece

<< 1 ... 12 13 [14] 15 16 ... 22 >>