titrediyini hiss edirdim. Minare xanım özü de her şeyi çox gözel anlayırdı. Eger bizim buraya gelmeyimiz, doğrudan da yaxınlaşan o insanın eleyhine idise, onda gecenin bu zülmetinde, bizi heç kim ve heç ne xilas ede bilmeyecekdi. Ona göre de burada dayanıb, o insanı gözlemek ağılsızlıq olardı. Çünki o, elimizdeki fener sayesinde bizim yerimizi teyin ede bilmişdi. Odur ki, getdikce bize daha da yaxınlaşırdı. Ayağının altında sınan ağac budaqları ve etrafa yayılan tükürpedici xışıltı, meşenin derin ve qorxunc sükutunda olduqca vahimeli seslenirdi. O, sesini çıxarmadan bize doğru gelirdi. Sanki, hemin şexs özü de qorxurdu, çünki addımlarını çox ehtiyatla atdığı görünürdü. Nehayet o, asta süretle istediyi yere çatdı ve feneri bizim bayaq dayandığı­mız hisseye salıb, etrafa gezdirmeye başladı. Biz ise buna qeder artıq oradan uzaqlaşaraq, kenardakı ağacların arxasına gizlenmeye macal tapmışdıq. Bu an, qaranlıqda çetinlikle de olsa, hemin insanın siluetini görüb, Minare xanıma baxdım. Qadın sakitce başını terpetdi ve men gizlendiyim yerden çıxaraq feneri yandırıb, işığı uzaqdan hemin namelum şexsin üzerine saldım…


Süleyman teklifimle derhal razılaşdı. Üçümüz evden çıxarken, artıq hava qaralmağa başlayırdı. Uzun yolu piyada gedeceyimizi bilirdik. Odur ki, bir qeder de celd olaraq, meşeye vaxtından tez çatmağı bacardıq, ancaq burada da az vaxt itirmedik. Süleyman lazım olan yeri xeyli axtardı. Bundan istifade ederek, men de yan-yörede ne ise bir iz, ne ise bir nişan axtarmağa başladım. Lakin diqqetimi celb ede bilecek xüsusi bir şey qarşıma çıxmadı. Süleymanın ise, atasını yaralı halda tapdığı yer, onun yaxınlığındakı böyük bir ağac kötüyü sayesinde yadına düşdü.

- Texminen buralar idi. – kişi sevincek halda dedi – O böyük kötüyü görmeseydim, yadıma düşmeyecekdi.

Hemin yere yaxınlaşdım. Xeyli vaxt keçdiyinden, bütün ola bilecek izler de silinmişdi. "Frans Kafka haqlıdır. Doğrudan da, tebiet izlere qarşı çıxır” – deye düşündüm ve anladım ki, burada artıq vaxt

<< 1 ... 13 14 [15] 16 17 ... 22 >>