getmişəm.

- Əgər yorğunsansa, qayıt evə. Mən başqa maşın tapa bilərəm…

- Ehtiyac yoxdur… Əsas gözümü aldatmaq idi, ona da vaxt tapdım. – dostum mühərriki işə salıb, üzümə baxdı – Evə gedirik?

- Yox, S. kəndinə…

MirHəmidin daxması və evin qorxunc aurası onun özünün davranış və zəhmli siması ilə müqayisədə daha çox vahiməli görünürdü. Mənə bələdçilik edən bir qadının arxasınca otaqları keçəndə, ətrafa nəzər saldım. Evdə daha çox qara rəngə üstünlük verilmişdi. Hətta soyuducunun üzərində belə, qara rəngli örtük vardı. Müxtəlif rənglərdə olan pərdənin üzərindəki qara naxışlar da diqqətimdən yayınmadı. Qadın lazımi qapının qarşısında dayanıb, başı ilə içəriyə işarə edəndə, bu dəfə də divardakı çərçivəyə salınmış şəkil gözümə sataşdı. Şəkildə qara rəngdən başqa heç nə təsvir olunmamışdı. Qapının dəstəyini burub onu açanda, artıq bayaqkı qadın otaqda deyildi. Üzərimdə hiss etdiyim ağır bir yük, MirHəmidin simasını görənədək mənə əziyyət verdi. Kişinin mənfi aurada qərarlaşmasına baxmayaraq, zəhmli sifətində həm də müəmmalı bir nur vardı. Görücünün altmış yaşı ancaq olardı. Qısasaqqallı, ortaboylu və bir qədər ağır davranışlı biri idi. Sifətindəki qırışlar daha çox gözünün ətrafında görünürdü. Beli nəzərə çarpacaq dərəcədə bükülmüş, başının fəslə örtülən hissəsində isə, saç qalmamışdı. Mən otağa daxil olanda o, sol küncdəki divanın üzərində əyləşib, çaydandan özünə çay süzürdü. Məni görcək, eynəyinin altından üzümə baxdı və başdan-ayağa məni süzdü. Titrəyən əli ilə, çaydanı ehtiyatla yanındakı elektrik qızdırıcısının üzərinə qoydu və masanın üzərindəki kiçik güzgünü mənə tərəf çevirdi.

- Eşidirəm, oğlum… – xırıltılı səslə dedi – Keç əyləş…

- Çox sağ olun. – deyə onun işarə etdiyi qoltuqda kişi ilə üzbəüz oturdum – Dayı, ümid edirəm ki, sizi narahat etmirəm…

- Dayı?! – görücü birdən üzümə baxıb, güldü – Deməli, dayı… Mənə hələ heç kim belə müraciət etməmişdi.

- Üzr istəyirəm, nə isə pis bir şey dedim ki?

- Yox, sadəcə son vaxtlarda ilk dəfə idi