belə düşünürsünüz? Mən sizə inanmasaydım, qapınızı niyə döyürdüm?!

- Elə mən də bunu demək istəyirəm. Bura niyə gəlmisən?

- Bibim qızı yaşayır?

- Yaşayır. Buna əmin ola bilərsən… İndi isə, otaqdan çıx!

- Necə məsləhətdir… – ayağa qalxıb, əlimi cibimə saldım – Təsadüfə baxın ki, mənim də burada çox qalmaq niyyətim yox idi. Nə qədər borcum var?

- Çox…

- Nə qədər?

- "Həqiqət” anlayışının böyüklüyü qədər… – kişi diqqətlə gözlərimin içinə baxdı – Mənə sənin pulun lazım deyil. Gedə bilərsən!

Əlavə bir kəlmə söyləmədən, otaqdan çıxdım. Qapını örtərkən, gözucu MirHəmidə baxdım və gördüklərim məni az da olsa heyrətləndirdi. Bəlkə də gözümə belə görünmüşdü, amma bayaqkı nurlu simadan əsər-əlamət belə qalmamışdı. Bu anda ağlımdan ancaq bir şey keçirdi: Uzaqlaşmaq… Bu vahiməli evdən və bu qəribə tipdən uzaqlaşmaq…

Səbuhi mənim dəyişən əhvalımı görüb, yolboyu nə baş verdiyini söyləməyimi xahiş etsə də, mən bu haqda danışmaq istəmədim. Fikrimdə çox qarışıq düşüncələr vardı və düyünlənən iplər əksinə dartılırmış kimi, sanki o düyün də getdikcə daha da sıxlaşırdı. Tez bir zamanda evə çatmaq istəyirdim. Vaxt məhdud olduğu üçün, plana uyğun davranmaq lazım gəlirdi. Ancaq maneələri aşmaqda çəkəcəyim çətinliklərin çoxluğu indidən içimi gəmirməyə başlamışdı. "Olanları Elmira xanıma danışsam, çox heyrətlənəcək” – deyə düşündüm, amma maraqlı idi ki, hələ dünən bu işlə dərindən məşğul olmağımın əleyhinə olub, mənim qonşu kəndə getməyimə güclə razılaşan anam, bu gün bu məsələ ilə əlaqədar Bakıya yola düşəcəyimi eşitsə, nə deyəcək?!
devami olacaq ....her oxuyub beyenen bir werh yazsin...ezyete qiymet ....hekayein davamida isteye gore