Bir neçe gün evvel yanıma bir valideyn gelmişdi. 24 yaş-lı
genc oğluna iş düzeltmemi isteyirdi. “Niye ali tehsil almaq
istemedi” - dedim. Cavabı çox maraqlı ve düşündürücü idi.
“Qabiliyyeti yoxdu” - dedi...
- Anlamadım?
- Ne bilim, oxumağa qabiliyyeti, istedadı çatmadı...
Bu cavab üreyimce olmasa da mövzunu başqa istiqamete
çevirdim. “En azı bir peşeni mükemmel öyrenmesi lazımdır,
hele çox gencdir – dedim, - Hansı sahede çalışmaq isteyirse,
hansı saheni sevirse o peşeni yaxşı bilen ustalardan öyrense
yaxşı olar” - dedim ve elave etdim ki, onun bir peşeye yaxşı
yiyelene bilmesi üçün men de elimden geleni ederem.
Valideynin reaksiyası mene çox tesir etmekle beraber, ciddi
şekilde narahat da etdi. “Qenire xanım, onun o qeder qabi-
liyyeti yoxdur - dedi. - Siz bir iş düzeldin fehlelikden
zaddan gedib işlesin”. “Sizce ona öz işlerini mükemmel
bilmek la-zım deyilmi? - deye soruşduğumda ata üzüme
teeccüb dolu bir baxışla ele qeribe baxdı ki...
- Övladınız indi haradadır?
- Aşağıda meni gözleyir - dedi.
Çağırtdırdım genc oğlanı. Söhbet etdik... Gördüm ki, eslinde
atasının dediyi kimi qabiliyyetsizlik meselesi deyil. Normal
bir gencdir. Kiçik yaşlarından üzerinde lazımi nezaret,
doğru istiqametlendirme, tehsile, peşeye meyillendirilme
olsaydı bu gün belke de heyatı tamamile başqa cür olardı.
Ata ve oğluna çox sevdiyim bu heyat hekayetini danışdım.
“Bir qaya parçası ve heykel”in hekayetini...
Bir heykeltaraş mermer satanın yanına geder. Mermer-çinin
baxçasında dolaşarken gözü künce atılmış bir qaya
parçasına sataşır. “Bu mermer parçasının qiymeti nedir?”,
- deye soruşur. “Pulsuzdur”, - mermerçi deyir. - Eger
işine heqiqeten yarayacağını düşünürsense, pul vermeden
götüre bilersen”.
Heykeltaraş teeccüblenib “Bunu ne üçün pulsuz verir-
sen?”, - deye soruşduğunda mermerçi deyer: “Çünki şekli
xarab olmuş, heç kim satın almaq istemir ve baxçamda yer
tutmaqdan başqa bir işe de yaramır. Alıb götürsen, meni de
sevindirersen”.
Bir neçe ay sonra

[1] 2 >>