heykəltaraş əlində bir qutu ilə
mərmərçinin dükanına gəlir və qutunu ona uzadır. Mərmərçi
qutunu açar və görür ki, içərisində çox gözəl bir heykəlcik
var.
“Bir gözəlliyə baxın!”, - mərmərçi deyir. “Əminəm, bu
sənət əsəri üçün böyük pullar istəyəcəksən.”
Heykəltaraş “xeyr” deyir.
“Yaxşı, bəs bunu mənə nə üçün gətirdin? Bilirsən ki, mən
sadəcə mərmər daşı satıram”.
“Xeyr, xeyr!”, - heykəltaraş deyər. “Bunu sənə hədiyyə
olaraq gətirdim. Çünki bu daş sənindi, xatırladınmı? Altı ay
öncə gəlmişdim və mənə baxçanın küncündə olan, işə
yaramayan bir daş parçası vermişdin”.
“Bəli, o heykəltaraş sən idin, indi xatırladım səni”, -
mərmərçi deyər.
“Bax, bu heykəli mənə verdiyin daşdan düzəltdim”.
Mərmərçi zərif heykəlciyə baxır, 6 ay öncə söylədiyi sözləri
xatırlayaraq utanır və deyir: - Allahım! Bu möcüzəvi
heykəlin o çirkin daşdan yonula biləcəyinə kim inana bilirdi
ki?!
Hekayə ataya çox təsir etmişdi. Sanki utanırdı bir az əvvəl
övladı haqqında söylədiklərindən. Başını aşağı əyib susdu.
Gənc oğlana, “əslində həyatını yenidən qura bilərsən.
Unutma, heç bir zaman gec deyil” dedim. Razılaşdıq.
İstədiyi peşə sahəsini söylədi və onun o sahədə peşəkar
mütəxəssis olması üçün həmin sahənin kamil bilicilərini
aradım və kömək edəcəklərinə söz verdilər. Gənc oğlanın
gözündə elə qəribə bir işıq vardı ki... Bu özünə inam, özünə
güvən idi... “Bacaracaqsan və ən yaxşı peşəkar
mütəxəssislərdən birinə çevriləcəksən, sən qabiliyyətli,
istedadlı oğlansan” - dedim... “Özünə inamla bacaracam və
ümidinizi doğruldacam” dedi...
Doğruldacaq, inanıram... Çünki özündə o gücü, qabiliy-
yətini, kəşf etmişdi, tapmışdı. Ən əsası isə budur...
P.S: Unutmayaq, əslində, uşaqlar bir mərmər parçasıdır.
Möhtəşəm əsərləri yaratmaq isə böyük Yaradanın dəstəyi ilə
bizim əlimizdədir. Ailələrin,