Bir neçə gün əvvəl yanıma bir valideyn gəlmişdi. 24 yaş-lı
gənc oğluna iş düzəltməmi istəyirdi. “Niyə ali təhsil almaq
istəmədi” - dedim. Cavabı çox maraqlı və düşündürücü idi.
“Qabiliyyəti yoxdu” - dedi...
- Anlamadım?
- Nə bilim, oxumağa qabiliyyəti, istedadı çatmadı...
Bu cavab ürəyimcə olmasa da mövzunu başqa istiqamətə
çevirdim. “Ən azı bir peşəni mükəmməl öyrənməsi lazımdır,
hələ çox gəncdir – dedim, - Hansı sahədə çalışmaq istəyirsə,
hansı sahəni sevirsə o peşəni yaxşı bilən ustalardan öyrənsə
yaxşı olar” - dedim və əlavə etdim ki, onun bir peşəyə yaxşı
yiyələnə bilməsi üçün mən də əlimdən gələni edərəm.
Valideynin reaksiyası mənə çox təsir etməklə bərabər, ciddi
şəkildə narahat da etdi. “Qənirə xanım, onun o qədər qabi-
liyyəti yoxdur - dedi. - Siz bir iş düzəldin fəhləlikdən
zaddan gedib işləsin”. “Sizcə ona öz işlərini mükəmməl
bilmək la-zım deyilmi? - deyə soruşduğumda ata üzümə
təəccüb dolu bir baxışla elə qəribə baxdı ki...
- Övladınız indi haradadır?
- Aşağıda məni gözləyir - dedi.
Çağırtdırdım gənc oğlanı. Söhbət etdik... Gördüm ki, əslində
atasının dediyi kimi qabiliyyətsizlik məsələsi deyil. Normal
bir gəncdir. Kiçik yaşlarından üzərində lazımi nəzarət,
doğru istiqamətləndirmə, təhsilə, peşəyə meyilləndirilmə
olsaydı bu gün bəlkə də həyatı tamamilə başqa cür olardı.
Ata və oğluna çox sevdiyim bu həyat hekayətini danışdım.
“Bir qaya parçası və heykəl”in hekayətini...
Bir heykəltaraş mərmər satanın yanına gedər. Mərmər-çinin
baxçasında dolaşarkən gözü küncə atılmış bir qaya
parçasına sataşır. “Bu mərmər parçasının qiyməti nədir?”,
- deyə soruşur. “Pulsuzdur”, - mərmərçi deyir. - Əgər
işinə həqiqətən yarayacağını düşünürsənsə, pul vermədən
götürə bilərsən”.
Heykəltaraş təəccüblənib “Bunu nə üçün pulsuz verir-
sən?”, - deyə soruşduğunda mərmərçi deyər: “Çünki şəkli
xarab olmuş, heç kim satın almaq istəmir və baxçamda yer
tutmaqdan başqa bir işə də yaramır. Alıb götürsən, məni də
sevindirərsən”.
Bir neçə ay sonra