heykeltaraş elinde bir qutu ile
mermerçinin dükanına gelir ve qutunu ona uzadır. Mermerçi
qutunu açar ve görür ki, içerisinde çox gözel bir heykelcik
var.
“Bir gözelliye baxın!”, - mermerçi deyir. “Eminem, bu
senet eseri üçün böyük pullar isteyeceksen.”
Heykeltaraş “xeyr” deyir.
“Yaxşı, bes bunu mene ne üçün getirdin? Bilirsen ki, men
sadece mermer daşı satıram”.
“Xeyr, xeyr!”, - heykeltaraş deyer. “Bunu sene hediyye
olaraq getirdim. Çünki bu daş senindi, xatırladınmı? Altı ay
önce gelmişdim ve mene baxçanın küncünde olan, işe
yaramayan bir daş parçası vermişdin”.
“Beli, o heykeltaraş sen idin, indi xatırladım seni”, -
mermerçi deyer.
“Bax, bu heykeli mene verdiyin daşdan düzeltdim”.
Mermerçi zerif heykelciye baxır, 6 ay önce söylediyi sözleri
xatırlayaraq utanır ve deyir: - Allahım! Bu möcüzevi
heykelin o çirkin daşdan yonula bileceyine kim inana bilirdi
ki?!
Hekaye ataya çox tesir etmişdi. Sanki utanırdı bir az evvel
övladı haqqında söylediklerinden. Başını aşağı eyib susdu.
Genc oğlana, “eslinde heyatını yeniden qura bilersen.
Unutma, heç bir zaman gec deyil” dedim. Razılaşdıq.
İstediyi peşe sahesini söyledi ve onun o sahede peşekar
mütexessis olması üçün hemin sahenin kamil bilicilerini
aradım ve kömek edeceklerine söz verdiler. Genc oğlanın
gözünde ele qeribe bir işıq vardı ki... Bu özüne inam, özüne
güven idi... “Bacaracaqsan ve en yaxşı peşekar
mütexessislerden birine çevrileceksen, sen qabiliyyetli,
istedadlı oğlansan” - dedim... “Özüne inamla bacaracam ve
ümidinizi doğruldacam” dedi...
Doğruldacaq, inanıram... Çünki özünde o gücü, qabiliy-
yetini, keşf etmişdi, tapmışdı. En esası ise budur...
P.S: Unutmayaq, eslinde, uşaqlar bir mermer parçasıdır.
Möhteşem eserleri yaratmaq ise böyük Yaradanın desteyi ile
bizim elimizdedir. Ailelerin, cemiyyetin...

<< 1 [2]