– Bağışlayın, Təhminəgildəndir?… Təhminəni olar?… Yoxdur?… Rəfiqəsi Minarə idi… Hə, hə, mənəm… Danışan Ülkərdi, yoxsa Yasəmən?… Ülkər, necəsən qızım?… Çox sağ ol, mən yaxşıyam… Dərslərin necədi?… Təki yaxşı olsun… Anan nə vaxt gələr?… Heç, sadəcə təcili bir söz soruşacaqdım… Əslində səndən də soruşa bilərəm… Faiq hələ də orada yaşayır?… Hm, elə onu soruşacaqdım, çox sağ ol… Anana məndən salam deyərsən… Çox sağ ol, qızım… Sağ ol… – qadın dəstəyi asıb, narahat bir şəkildə kətilin üstündə oturdu – Deyir ki, hələ də orada yaşayır.

- Yəqin ki, əvvəlki evinizin telefon nömrəsini xatırlayırsınız?!

- Xatırlayıram. – qadın bu sözü aramla dedi – Xatırlayıram, amma zəng vura bilmərəm. Faiqin artıq yeni həyatı, öz ailəsi var… Biz ayrılandan sonra, hələ də üz-üzə gəlib, bir kəlmə kəsməmişik. Ona görə bacarmaram.

- Sizi anlayıram. Onda məcburam ki, elə birbaşa Faiqin evinə gedim.

- İstəməzdim sizə əziyyət verim…

- Yox, əziyyət deyil. Onsuz da onunla görüşmək üçün evinə gedəcəkdim… – bunu deyib, dəhlizə tərəf addımladım – Amma siz də bizimlə gəlməlisiniz.

- Nicat bəy, elə indicə zəng etməyə razı olmadım. – qadın təəccüblə dedi – Onun evində nə işim var?!

- Bəs, biz evin yolunu necə tapaq? – izah etməyə məcbur oldum – Evinə girməyiniz vacib deyil, Minarə xanım. Maşında gözləyərsiniz…

Qadın heç bir söz deməyib, razılaşdı və biz Səbuhi ilə birlikdə V. kəndinə yola düşdük.

Faiqin mənzili gözəl alaqapısı ilə fərqlənirdi. Minarə xanım, darvazanın rənginin dəyişildiyini desə də, naxışlardan onu dərhal tanımışdı. Qadının dediyinə görə, bu naxışı Faiqlə birlikdə bəyənmişdilər. Ümumiyyətlə Faiqin və ya onun yeni həyat yoldaşının evə qarşı çox səliqəli olmaması dərhal nəzərə çarpırdı. Buna sübut olaraq, qapını döyərkən diqqətimi cəlb edən daha bir nüansla rastlaşdım. Alaqapı demək olar ki, kənd yolunun toz-torpağı ilə örtülmüşdü. Sanki bu evdə heç kim yaşamırdı. Qapını döyərkən, bu fikrim daha da qətiləşirdi, çünki mən israrla istəyimə çatmaq istəsəm də, əks