içəri keçəndə, mən hələ oraya tam yaxınlaşa bilməmişdim. Həyətdəki ölüm sükutu ayaq səslərimi belə eşitməyimə imkan verirdi. Elə bil ağaclardakı quşlar da bir neçə saniyəlik susmuş, səssizlik özü isə, az sonra nə isə dəhşətli bir səda eşidəcəyini duyub, qulaqlarını boşluğa şəkləmişdi. Sanki nə isə bir hadisə baş verəcəkdi, çünki ətrafdakı qeyri-real gərginliyin son həddə çatması da, açıq-aydın hiss olunurdu. Elə bu vaxt qəfildən, Minarə xanım yarıtikilinin içərisində dəlicəsinə qışqırdı…

Polislər gələnədək, mən hadisə yerindən uzaqlaşmağı bacardım, çünki ifadəmdə hər şeyi detalları ilə qeyd edəcəyimin zərurətini anladığımdan, əlavə bir problem yaşanmasını istəmirdim. Səbuhinin maşınına əyləşərkən, həyətdə Minarə xanımın bir cavan qızla söhbət etdiyini gördüm və biz oradan ayrıldıq. Minarə xanım çox keçmədən evə qayıdanda, biz artıq T. kəndində onun mənzilinin qarşısında idik. Qadın taksinin pulunu verdikdən sonra ağır addımlarla evə daxil oldu. Maşından düşüb, onun ardınca getdim və hər ikimiz həyətdəki skamyada əyləşdik.

- Onu görəndə dəli oldum… – o, hələ də hadisənin təsiri altında idi – Az qala ağlımı itirəcəkdim, çünki arxa otağa daxil olarkən, qəfildən gördüm. Nə yaxşı ki, siz orada idiniz. Yoxsa, inanın bəlkə mən də yıxılıb oradaca ölərdim. Artıq üçüncü yaxınımdır ki, faciəli ölümünə rast gəlirəm. İlahi, bu nə tale-qismətdi mənə