Pənah dayı öləndən sonra bu ailə sözün əsl mənasında başını itirdi. Çox çətinliklə dolanırdılar. Elə vaxtlar olurdu ki, evlərində bir quru çörək belə tapılmırdı. Ümumiyyətlə, çox problemli ailə idi.

- Anlayıram… Belə bir vəziyyətdə iki qadının ayaq üstə dayana bilməsi çox çətindir.

- Həm də, Gülgəz xala xəstə idi… O, rəhmətə gedəndən sonra Mahirə lap tək qaldı. Mahirin dərdi də yazıq arvadın ölümünü bir az tezləşdirdi.

- Mahir kimdir?

- Mahirənin qardaşı. – qız üzümə baxdı – Tanımırdınız?

- Yox…

- Laləni nə vaxt görmüsünüz? – qız gülümsəyərək soruşdu – O, anadan olanda Mahirə bizə zəng etmişdi. Demişdi ki, çox qəşəng uşaqdı.

- Elə dünən görmüşəm. Doğrudan da çox qəşəngdi…

- Təki, bəxti qəşəng olsun! Anasının taleyini yaşamasın.

- Amin! – deyib, bir qədər ara verdim – Mahir də Bakıda yaşayır?

- Deyəsən, hə… Əvvəlki işi Bakıda idi, amma indi harada yaşadığını bilmirəm. Bədbəxtçilik ondan da yan keçməmişdi. O, çox zəhmətkeş insan idi. Çörəyini əziyyətlə qazanırdı, amma bir gün onu şərlədilər. Həbsxanaya saldılar. Təbii ki, heç birimiz onun günahkar olduğuna inanmadıq. Onun bu vəziyyəti isə, daha çox Mahirəni narahat edirdi. O, qardaşına görə xəcalət çəkirdi, amma o vaxt onu vaxtından tez buraxdılar. O, ondan qisas alınacağını düşünsə də, günahsızlığı sübut olunmuşdu və əsl cinayətkar həbs edilmişdi. Elə birinci də bizə gəldi. Yadımdadır, həyətdə anamla söhbət etdilər. Sonra isə, getdi…

- Bu ailənin çox qəribə və acı yaşantıları var.

- Doğrudur. Problemləri həmişə başlarından yuxarı olub.

…Ləmanla parkdan çıxanda hava tamamilə qaralmışdı. Artıq bu vaxt kəndimizdə olmağı planlaşdırırdım, amma ayaqlarımı bu parkın döşəməsinə kilidləyən bir qüvvə var idi. Tərpənən hər saniyə əqrəbinin əleyhimə işlədiyini bilsəm də söhbəti, şirinliyini itirməyən saqqız kimi uzadırdım. Qız da etiraz etmirdi. İki dəqiqəlik ömrü olan müxtəlif mövzular biri-birini əvəzlədikcə, saatlar da biri-birinə calanırdı. Parkın giriş qapısı önündə, ayaq üstə