Mart,2007-ci il.Bakı...
O, seher yemeyini qebul edib otağına çekildi.Klassik iş geyimi-dize qeder qara yubka, ağ köynek ile güzgünün qarşısına keçib sade makiyaj etdi.Çantasını yoxladıqdan sonra otaqdan zala keçdi.
15 deqiqeden sonra metro qatarında idi.Qardaşını mektebe buraxaraq işe yollanırdı.
"Adım Fexriyyedir.Evin böyük övladıyam.22yaşım var.Menden kiçik-16 yaşlı Aysu, 9 yaşlı Murad adlı bacı-qardaşım mekteblidirler.Atam Malik bey Polis polkovniki kimi çalışır.Anam...Canım, dümyam anam...Onu itirmişik...Qardaşım doğulandan 3 il sonra aşkarlanan döş xerçenginin müalicesi müsbet neticeler vermedi.Xalam sağ olsun, bize arxa-sayaq olub bu vaxta qeder.Atam anamın ölümü ile sanki soldu.Onu heyata qaytaran bibimin meslehetleri olmuşdu.Özünden 5 yaş böyük bacısını diqqetle dinledikden sonra bizimle yaranmış problemi de çözmeye başladı...
Ailemiz orta hallı ailelerdendir...
Özüm haqqımda danışım da bir az... Boyum 165-e gücle çatır.Açıq şabalıdı saçlara, ala gözlere sahibem.Eynen anam kimi.Atam her defe menim gözlerime baxdıqda anamı görürdü sanki.Üz cizgilerimden yarıbayarıyam demek olar ki.Xasiyyetimi tam bilmirem, amma üreyiyumşağam.İnsanlara yardım elimi uzatmağı sevirem...”
Fexriyye metrodan çıxıb dayanacağa yaxınlaşırdı ki, uzaqdan şütüyen avvtobusu görüb gülümsedi.
"N”Bankı...
O, qapını yüngülce taqqıldatdı.İçeriden "Gelin” eşidildi.Qapıçı açıb içeri girdi.
-Buyurun, İmran müellim....
Saçları ağarmağa başlayan İmran rahatlıqla eyleşdiyi kürsüye söykenib hiylegerceisne tebessüm etdi.
-Demek bele, Anar!...Senin de bildiyin kimi Fexriyye xanımın 1 heftelik mezuniyyeti bitdiyine göre işinin başına qayıdır bugün...
Anar tünd qehveyi gözlerindeki qığılcımla gülümseyib dedi:
-Beli, İmran müellim, bilirem...Men onun qoltuğu nu özüne qytarıram...
-Amma?!...
Anardan cavab çıxmadığını görüb ayağa qalxdı.Ona yaxınlaşıb ellerini çiynine basdı.
-Sen bugünden Senem xanımın şöbesinekeçirsen....
Anar kabinetden çıxıb pillekanlarla aşağı enmeye

[1] 2 3 >>