a yaxınlaşdı.Fəxriyyə isə yenə onun gözlərində özünü az qala itirirdi.Anar bunu sezib ona daha da yaxın dayandı.
-Fəxriyyə xanım, məndən qorxmağınıza ehtiyac yoxdur...
Anarın səsi ilə özünə qayıdan Fəxriyyə tez gözlərini ondan çəkib liftə girdi.
Anar başını bulayıb alt dodağını dişlədi.
"Demək belə, Fəxriyyə!...Mənə qarşı gəlmək fikrindəsən, hə?!...”
"Mən-Anar...Özüm haqqımda nə danışım axı?!..Heç nə bilmirəm onsuz da...Kiməm, nəçiyəm, hansı xarabanın yetimiyəm-heeççç bilmirəm!..Bildyim tək şey bu yaxınlarda 25 yaşımın tamam olmasıdır, bu qədər!...Etiraf edirəm, yaraşıqlıyam, qızları yoldan çıxartmaq mənim adətimdir də, neyləyə bilərəm axı?!...”
Fəxriyyə hələ də anlamaqda çətinlik çəkirdi.Axı nə olmuşdu ona?! Niyə təzəcə tanış olduğu adamı görəndə titrəyir?!Niyə onun gözlərinə baxmaqdan çəkinir?!...
Liftdən çıxanda Sənəmin ona doğru addımladığını görüb dayandı.
"Qadın deyil, rəsmən buzdur, BUZ!!!...”
Artıq axşam düşmüşdü...
Kimisi evinə, kimisi isə kefinə gedirdi.
Anar qapının zəngini basıb gözlədi.Pəncəyini əlində tutmuşdı.Qaapının açılması ilə özünün içəri soxması bir oldu.Qızı divara dirəyib vəhşi ehtirasla onun dodaqlarını öpməyə başladı.Boynunu öpməyə başlayanda qız ehtirasla adını çəkdi.
-Anar...
-Sus, Ləman, onsuz da it kimi yorulmuşam,-deyib təkrar öpməyə başladı.
Ləman onun köynəyinin düymələrini açıb bədənini köynəkdən azad elədi.Ayaqlarını onun belinə dolayıb qolları ilə boynunu qucaqladı.Anar onu divardan aralayıb öpüşlərlə yataq otağına apardı, çarpayıya buraxıb özü də ağırlığı ilə onun üstnə yıxıldı.Əynindəki paltarı çıxardıb döşəməyə atdı...
Gecədən xeyli keçmişdi.Ləman yataqda dirsəklənib Anara baxdı. Əlinin tərsi ilə onun yanağını sığallayıb soruşdu.
-Nəyin var sənin?! Bugün nədənsə çox yorğun görsənirsən...
-Ləman, sənə qalmayıb, aydındır?!...
Anarın kobud cavabı onu kədərləndirsə də, zorla gülümsədi.Əyilib sinəsini öpməyə başladı.Anar gözlərini tavana zilləyib yumub açırdı.Niyə belə idi, heç özü də