Mart,2007-ci il.Bakı...
O, səhər yeməyini qəbul edib otağına çəkildi.Klassik iş geyimi-dizə qədər qara yubka, ağ köynək ilə güzgünün qarşısına keçib sadə makiyaj etdi.Çantasını yoxladıqdan sonra otaqdan zala keçdi.
15 dəqiqədən sonra metro qatarında idi.Qardaşını məktəbə buraxaraq işə yollanırdı.
"Adım Fəxriyyədir.Evin böyük övladıyam.22yaşım var.Məndən kiçik-16 yaşlı Aysu, 9 yaşlı Murad adlı bacı-qardaşım məktəblidirlər.Atam Malik bəy Polis polkovniki kimi çalışır.Anam...Canım, dümyam anam...Onu itirmişik...Qardaşım doğulandan 3 il sonra aşkarlanan döş xərçənginin müalicəsi müsbət nəticələr vermədi.Xalam sağ olsun, bizə arxa-sayaq olub bu vaxta qədər.Atam anamın ölümü ilə sanki soldu.Onu həyata qaytaran bibimin məsləhətləri olmuşdu.Özündən 5 yaş böyük bacısını diqqətlə dinlədikdən sonra bizimlə yaranmış problemi də çözməyə başladı...
Ailəmiz orta hallı ailələrdəndir...
Özüm haqqımda danışım da bir az... Boyum 165-ə güclə çatır.Açıq şabalıdı saçlara, ala gözlərə sahibəm.Eynən anam kimi.Atam hər dəfə mənim gözlərimə baxdıqda anamı görürdü sanki.Üz cizgilərimdən yarıbayarıyam demək olar ki.Xasiyyətimi tam bilmirəm, amma ürəyiyumşağam.İnsanlara yardım əlimi uzatmağı sevirəm...”
Fəxriyyə metrodan çıxıb dayanacağa yaxınlaşırdı ki, uzaqdan şütüyən avvtobusu görüb gülümsədi.
"N”Bankı...
O, qapını yüngülcə taqqıldatdı.İçəridən "Gəlin” eşidildi.Qapıçı açıb içəri girdi.
-Buyurun, İmran müəllim....
Saçları ağarmağa başlayan İmran rahatlıqla əyləşdiyi kürsüyə söykənib hiyləgərcəisnə təbəssüm etdi.
-Demək belə, Anar!...Sənin də bildiyin kimi Fəxriyyə xanımın 1 həftəlik məzuniyyəti bitdiyinə görə işinin başına qayıdır bugün...
Anar tünd qəhvəyi gözlərindəki qığılcımla gülümsəyib dedi:
-Bəli, İmran müəllim, bilirəm...Mən onun qoltuğu nu özünə qytarıram...
-Amma?!...
Anardan cavab çıxmadığını görüb ayağa qalxdı.Ona yaxınlaşıb əllərini çiyninə basdı.
-Sən bugündən Sənəm xanımın şöbəsinəkeçirsən....
Anar kabinetdən çıxıb pilləkanlarla aşağı enməyə