başladı...
Noyabr, 1982-ci il.Azerbaycan SSRİ-si...
"N” rayonu...Yağış dayanmadan süretle yağırdı...
Pencere önünde "yağışın reqsi”ni izleyen gen qızın gözleri dolub daşırdı...
-Senem!!!...
Atasının qışqırığını eşiden Senem titremeye başladı...
Mart, 2007-ci il.Bakı...
Fexriyyeona uzadılmış eli sıxıb gülümsedi.Anar da qarşılıq verdi.Fexriyye onun baxışlarında ilişib qaldı bir anlıq.Anar da sanki bundan hezz alırmış kimi gizli kinaye ile gülümsünüb ona baxdı.
İmranın cod sesi onlarıbir-birinden ayırdı.
-Çox gözel!....İndise işinizin başınıza!...
Artıq günorta idi.
Fexriyye her defe gözlerini yumub açdıqda o gözler gelib dururdu gözünün önünde.
"Ne oldu axı menebirden?!...Adice bir baxış idi de..Off, Fexriyye, oofff!..Özüne gel!...”
Başını qaldırıb iş yoldaşlarına baxdı.
-He,Fexriş, danış görüm...
Fexriyye elindeki kağızı qovluğa buraxıb teeccüblü sesle soruşdu:
-Neyi danışım, ay qız?! Seherden beri çene vururam da!...
-Yooox, Fexriş, onu demirem eee...Heyatında teze hadise-filan varmı?!...
-Fidan, men Berline bibimgile getmişdim, day sevgi söhbetlerine yox!...
Fidanın ona "şübhheli” baxışlarına başını bulayıb nese demeye çalışırdı ki, onlarla bir kabineti bölüşen Nicatın qehqesi eşidildi.
-Fexriş, meslehet görmürem...Fidan başna bela ola-ola gedecek, men den dmesi!...
-Sen-özünübeyenmiş Nicat bey, heç qarışma!...
-Xeyir ola?! Belke qatıq qaradır, xeberim yoxdur menim?!...
Fexriyye gözlerini qıyıb Nicatla Fidanın bir-birlerine zillenen baxışlarını ileyib masa arxasından qalxdı.
Onun gedişinden ne Nicatın xeberi oldu, ne de Fidanın.Ele hey bir-birlerine qanlı-qanlı baxırdılar.
-Nicat, işin-gücün yoxdur senin?!..
-Nç, nç, nç...
-Ela!...
Fidan ayağa qalxıb qovluğu da eline götürdü.Nicatın masasına yaxınlaşıbonun düz burnunun qarşısına atdı.
-Al, bu da sene iş!...
Fexriyye lifte yaxınlaşıb düymeni basdı.Nicatla Fidanı xatırlayıb ixtiyarsız gülümsedi.
Liftin qapısının açılması ile Anarın içeriden çıxması bir oldu.Fexriyyeni görüb ona

<< 1 [2] 3 >>