yaxınlaşdı.Fexriyye ise yene onun gözlerinde özünü az qala itirirdi.Anar bunu sezib ona daha da yaxın dayandı.
-Fexriyye xanım, menden qorxmağınıza ehtiyac yoxdur...
Anarın sesi ile özüne qayıdan Fexriyye tez gözlerini ondan çekib lifte girdi.
Anar başını bulayıb alt dodağını dişledi.
"Demek bele, Fexriyye!...Mene qarşı gelmek fikrindesen, he?!...”
"Men-Anar...Özüm haqqımda ne danışım axı?!..Heç ne bilmirem onsuz da...Kimem, neçiyem, hansı xarabanın yetimiyem-heeççç bilmirem!..Bildyim tek şey bu yaxınlarda 25 yaşımın tamam olmasıdır, bu qeder!...Etiraf edirem, yaraşıqlıyam, qızları yoldan çıxartmaq menim adetimdir de, neyleye bilerem axı?!...”
Fexriyye hele de anlamaqda çetinlik çekirdi.Axı ne olmuşdu ona?! Niye tezece tanış olduğu adamı görende titreyir?!Niye onun gözlerine baxmaqdan çekinir?!...
Liftden çıxanda Senemin ona doğru addımladığını görüb dayandı.
"Qadın deyil, resmen buzdur, BUZ!!!...”
Artıq axşam düşmüşdü...
Kimisi evine, kimisi ise kefine gedirdi.
Anar qapının zengini basıb gözledi.Penceyini elinde tutmuşdı.Qaapının açılması ile özünün içeri soxması bir oldu.Qızı divara direyib vehşi ehtirasla onun dodaqlarını öpmeye başladı.Boynunu öpmeye başlayanda qız ehtirasla adını çekdi.
-Anar...
-Sus, Leman, onsuz da it kimi yorulmuşam,-deyib tekrar öpmeye başladı.
Leman onun köyneyinin düymelerini açıb bedenini köynekden azad eledi.Ayaqlarını onun beline dolayıb qolları ile boynunu qucaqladı.Anar onu divardan aralayıb öpüşlerle yataq otağına apardı, çarpayıya buraxıb özü de ağırlığı ile onun üstne yıxıldı.Eynindeki paltarı çıxardıb döşemeye atdı...
Geceden xeyli keçmişdi.Leman yataqda dirseklenib Anara baxdı. Elinin tersi ile onun yanağını sığallayıb soruşdu.
-Neyin var senin?! Bugün nedense çox yorğun görsenirsen...
-Leman, sene qalmayıb, aydındır?!...
Anarın kobud cavabı onu kederlendirse de, zorla gülümsedi.Eyilib sinesini öpmeye başladı.Anar gözlerini tavana zilleyib yumub açırdı.Niye bele idi, heç özü de anlamırdı.

<< 1 2 [3]