səsi dinləyib qovluğu əlinə aldı.
Nicat Fəxriyyənin fikirli olduğunu görüb qələmini stola döyəclədi.
-Fəxriyyə...
Qız səsə diksinib ayıldı.Nicata baxıb gülümsəməyə çalışdı.
-Anarın anlıq sehrinə qapılan təkcə sən deyildən.Bankın olan-qalan qızları da sənin düşdüyün vəziyyətdədirlər...Bir şey etiraf edim də-Fidan da onların sırasına qatılıb artıq!...
Son cümləni xüsusi tonla deyib Fəxriyyəyə baxdı.Fidanın bomboş masasına quru baxıış atb ayağa qalxdı.Qapıya tərəf addımlayıb əlini dəstəyə atdı
-Bilmirəm niyə, amma mənə elə gəlir ki, o sirli adamdır,-deyib çıxdı.
Fəxriyyə tək qalıb düşüncələrə qərq oldu,hər nə qədər etiraf etmək istəməsə də bu məqamda Nicatla razı idi...
Noyabr, 1982-ci il.Azərbaycan SSRİ-si.”N” rayonu...
Mən atamın səsinə öz otağımdan çıxıb qonaq otağına doğru getməyə başladım.Elə təzəcə gəlib çatmışdım ki, anamın yalvarışlarını eşidib yerimdəcə quruyub qaldım.
-Qurbanım olum, Rasim, vurma qızımı...
Çox mühafizəkar ailədə böyümüşəm.Atam ailəvi məsələlərdə çox sərt idi.Bilmirəm ailədə 2 qız olduğu üçün belə edirdi, yoxsa anamın ona oğlan doğa bilmədiyi üçün.Doğrudur, bizi vurub döymürdü, amma bir ata kimi öz sevgisini göstərmirdi.Hələ məktəb illərindən əyin-başımıza qarışırdı, toyda, hansısa xoş gündə çox oynamağımıza irad tuturdu.Onun "qanun”una görə biz küçə-bayırda heç kimlə danışıb-gülməməliydik...
Təkcə atamın yox, ümumiyyətlə bizim qohum kişilərin "kitab”ında bir qanun da vardı-biz dünyaya qız-qadın kimi gəldiyimiz üçün böyük bir günah işlətmişik.Ona görə də zəhmət çəkib günahımızın bədəlini ödəməli idik.Kişilər evə istədikləi vaxt gəlirsə, biz gün batmamış evdə olmalıydıq.Kişilər ürəyi istəyən söhbəti ürəyi istəyən yerdə edirlərsə, biz öz abır-həyamızı gözləməliyik.Kişilərin böyüməsi ailədə bayrama çevrilirdisə,biz tumurcuqlayan məmələrimizdən, keçirdiyimiz menstruasiyadan utanmalıyıq...
Bacım Solmaz məndən 2 yaş böyük idi.Onu istəyən, qapımızı döyən çox idi.Amma atam "Mən qızımı hər yoldan keçən küçüyə vermərəm” deyib onların