c qalmadı.Özü çıxıb getdi.Mən yenə öz təbəssümümlə Sevilə baxdım. Qız utandığından pomidor kimi qıpqırmızı olmuşdu.
Ağlıma nə gəldisə şeytani baxışla kabinetdən çıxdım...”
Fidan Fəxriyyənin narahatçılığını sezib astaca soruşdu:
-Fəxriş, nəyin var?!...
Fəxriyyə deyəsən eşitmədi.Gözlərini kilidləndiyi məchulluqdan necə qopartdısa çiyninə toxunan ələ diksindi.
-Hə, nolub?!-tələsik həyəcalı səslə soruşdu.-İşlə bağlıdır?!...
Fəxriyyənin ayağa qalxmaq istədiyini gprən Fidan onun çiynindən basıb əyləşdirdi.
-Otur görüm...Nəyin var sənin?!...
Fəxriyyə yavaş-yavaş özünə gəlməyə başladı.Təbəssüm edib sözə başlamaq istəyirdi ki, Fidanın kədərli baxışlarını görüb udqundu.
-Fəxriyyə, ona görə beləsən, hə?!...İnandırım ki, bu vəziyyətə düşən tək sən deyilsən...
"Anlamırdım, key kimi Fidana baxırdım...Onun öz yernə keçib əyləşməsini izlədim.Əlimi uzadıb qələmi necə götürdümsə, heç özümüm də xəbəri olmadı...
Axı nə var onda?!...O gözlər...İlahi!...Sanki sehrləyirdi adamı...Hələ təbəssümünü demirəm...Adamın ağlını başından alırdı...Özünə əminliyi...
Off, Fəxriyyə, Off!...Ayrıl xəyallar aləmindən!...
Özüm daxili səsimdən necə qorxub diksindimsə, axmaq kimi ətrafa baxdım.Otaqda Fidanla mən vardıq.Nicat harasa getmişdi...
Masaya dirsəklənib başımı əllərim arasına aldım...
-Yox, mən özümə gəlməliyəm, güc tapmalıyam,-deyə pıçıltılı səslə dedim.
Ayağa qalxıb otaqdan necə çıxdımsa özümün də xəbəri olmadı. Özümü qadın ayaqyoluna çatdırıb üzümə şırıltı ilə su vurdum.
-Fəxriyyə, nəyin var sənin?!...
Qızlardan biri mənə yaxınlaşıb əlini çiynimə qoymaq istəyəndə necə oldusa dəli kimi bağırdım:
-TOXUNMA!!!...
Hamı mənə təəccüblə baxırdı.Mənsə bu "anormallığımla” üzümü qurulayıb ordan çıxdım...
Nouabr, 1982-ci il.Azərbaycan SSRİ-si...
"Dərslərimlə aram yaxşı idi.Ümumiyyətlə çalışırdım ki, evə yaxşı qiymətlər gətirim.Mən universitetdə oxuyub ali təhsil almaq istəyirdim.İstəyimi öyrənəndə evdə qiyamət qopdu.Atamın reaksiyası mənə elə pis təsir etdi ki, sanki cinayət